Ευρωσκεπτικισμός και άκρα δεξιά: οι περιπτώσεις της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ουγγαρίας

Το διττό συγκείμενο μιας Ευρώπης αδραγμένης από μία πολυδιάστατη κρίση - οικονομική, πολιτική και πολιτιστική - και μία ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση που αποκαλύπτει τα αρνητικά της αποτελέσματα, οδηγούν σε αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, με τα κόμματα του Δεξιού άκρου του πολιτικού φάσματος να παγιώνουν τη θέση τους. Απάντηση σε αυτή τη διπλή απειλή αποτελούν καταχρηστικές πρακτικές από δεξιές εξτρεμιστικές δυνάμεις υπό τη μορφή ρατσισμού και μισαλλοδοξίας κατά μειονοτικών ομάδων. Παράλληλα, η τρέχουσα συγκυρία συμβάλει στην ανάδυση ενός νέου ευρωσκεπτικισμού που στηρίζεται στην «αντι-ελιτιστική», «αντι-ευρωπαϊκή» και «αντισυστημική» ρητορεία και δράση από λαϊκιστικά και εξτρεμιστικά κόμματα, κινήματα και αντίστοιχες μορφές υποκουλτούρας, αποτέλεσμα της όσμωσης του λαϊκισμού με την πολιτική ιδεολογία. Η ανάλυση των ανωτέρω τάσεων λαμβάνει χώρα υπό το πρίσμα μιας συγκριτικής προσέγγισης του πολιτικού καθεστώτος των ακροδεξιών κομμάτων και τάσεων: A. στη Δυτική Ευρώπη όπου ασκείται κριτική στην υφέρπουσα ισλαμοποίηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών και συγκεκριμένα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατεξοχήν παράδειγμα «σκληροπυρηνικής ευρωσκεπτικιστικής» χώρας, καθώς και στη Γαλλία που επιχειρείται δεύτερης γενιάς ηγεσία από τη Marine Le Pen στο FN. Β. Στις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, ο εθνικολαϊκισμός δομείται ιδεολογικά από μία τάση κατά των εθνοτικών μειονοτικών ομάδων με εξαιρετικό δείγμα γραφής να παρουσιάζει η περίπτωση της Ουγγαρίας, λόγω των εξελίξεων που σημειώνονται σε εθνικό επίπεδο - δημιουργία της Ουγγρικής Εθνοφρουράς και ανάδειξη του ακραίου Jobbik σε σημαντική πολιτική δύναμη της χώρας. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω αναδύονται τα ακόλουθα ερωτήματα: Κατά πόσο οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, τόσο από άποψη μηχανισμών, όσο και νοοτροπιών, είναι ικανές να καταστείλουν φαινόμενα ρατσισμού και εθνικιστικές εξάρσεις; Σε ποιο βαθμό είναι θεμιτό ένα δημοκρατικό πολίτευμα να χορηγήσει ακόμη και σε εκείνους που έχουν την πρόθεση να το υπονομεύουν πλήρη ελευθερία δράσης;