Η διακριτική ευχέρεια της δημόσιας διοίκησης

Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια προσπάθεια καθορισμού της έννοιας της διοίκησης και διάκρισής της ανάλογα με το περιεχόμενο της - σε οργανική και ουσιαστική διοίκηση -, ανάλογα με την έκταση της – σε διοίκηση υπό στενή έννοια και υπό ευρεία έννοια -, και τέλος ανάλογα με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί – σε κυριαρχική και συναλλακτική διοίκηση. στο δεύτερο κεφάλαιο, αναλύονται οι δύο μορφές αρμοδιότητας της διοίκησης, ήτοι η δέσμια αρμοδιότητα και η διακριτική ευχέρεια, εμμένοντας στην τελευταία μορφή αρμοδιότητας, ήτοι τη διακριτική ευχέρεια. στο τρίτο κεφάλαιο παρατίθενται τα στάδια της διοικητικής ενέργειας, ήτοι τα στάδια που ακολουθεί το αποφασίζον διοικητικό όργανο μέχρις ότου προβεί στην έκδοση της εκάστοτε διοικητικής πράξης. στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύονται τα όρια και ο δικαστικός έλεγχος της διακριτικής ευχέρειας, αναφορικά δηλαδή με το αν ο νόμος παραχώρησε στη διοίκηση διακριτική ευχέρεια και στο μέτρο που η τελευταία ασκήθηκε, αναφορικά με το αν η διοίκηση όντως άσκησε την παραχωρηθείσα ευχέρεια, αναφορικά με το αν η διοίκηση διέπραξε «κακή χρήση» ή «υπέρβαση των άκρων ορίων της διακριτικής εξουσίας», αναφορικά με το αν η διοίκηση κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας διέπραξε «κατάχρηση εξουσίας» και τέλος, αναφορικά με το αν η διοίκηση δρώσα κατά διακριτική ευχέρεια τήρησε τους υπό του νόμου επιβαλλόμενους τύπους, με έμφαση στην αιτιολογία της κατά διακριτική ευχέρεια διοικητικής πράξης.