Η έκφανση της παραδοσιακής γνώσης στo πλαίσιo της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης: η περίπτωση του καθεστώτος της βιοποικιλότητας

Η παραδοσιακή γνώση αναφέρεται στις γνώσεις, καινοτομίες και πρακτικές των αυτοχθόνων λαών και τοπικών κοινοτήτων όλου του κόσμου. Προσαρμοσμένη στην τοπική κουλτούρα και το περιβάλλον, η παραδοσιακή γνώση μεταδίδεται προφορικά από γενιά σε γενιά. Αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία και συνήθως παίρνει τη μορφή ιστοριών, τραγουδιών, λαογραφίας, παροιμιών, πολιτιστικών αξιών, πεποιθήσεων κ.ά. Στις μέρες μας, η διεθνής κοινότητα έχει αναγνωρίσει τη στενή και παραδοσιακή εξάρτηση πολλών αυτοχθόνων λαών και τοπικών κοινοτήτων στους βιολογικούς πόρους, κάτι που φαίνεται και στο προοίμιο της Σύμβασης για τη Βιολογική Ποικιλότητα. Υπάρχει, επίσης, μια ευρεία αναγνώριση ότι η παραδοσιακή γνώση μπορεί να πετύχει τόσο τη διατήρηση όσο και τη βιώσιμη χρήση της βιολογικής ποικιλότητας, δύο θεμελιώδεις στόχους της Σύμβασης. Οι περισσότεροι αυτόχθονες πληθυσμοί και τοπικές κοινότητες βρίσκονται σε περιοχές όπου εντοπίζεται η συντριπτική πλειοψηφία γενετικών πόρων του πλανήτη. Πολλοί από αυτούς έχουν καλλιεργήσει και χρησιμοποιήσει τη βιοποικιλότητα με έναν βιώσιμο τρόπο για χιλιάδες χρόνια, ενώ ορισμένες από τις πρακτικές τους έχει αποδειχθεί ότι συμβάλλουν στην ενίσχυση και προώθηση της βιοποικιλότητας σε τοπικό επίπεδο, καθώς και στη δημιουργία και διατήρηση υγιών οικοσυστημάτων. Ωστόσο, η συμβολή των αυτοχθόνων και των τοπικών κοινοτήτων στη διατήρηση και αειφόρο χρήση της βιοποικιλότητας ξεπερνά κατά πολύ τον ρόλο τους ως διαχειριστές των φυσικών πόρων. Οι δεξιότητες και οι τεχνικές τους παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα και αποτελούν ένα χρήσιμο μοντέλο για τις υπάρχουσες πολιτικές της βιοποικιλότητας.