Η σύμβαση πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων factoring στο ελληνικό δίκαιο

Στη διεθνή συναλλακτική και οικονομική ζωή, με την αλματώδη πιστωτική επέκταση των επιχειρήσεων, η οποία εκφράζεται κυρίως σε πωλήσεις με δόσεις, ο πιστωτικός κίνδυνος, τα προβλήματα που προκύπτουν από την χρηματοοικονομική διαχείρηση των απαιτήσεων, αλλά και οι αδυναμίες εξασφάλισης ρευστότητας που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις, οδήγησε στην ανάγκη εξεύρεσης σύγχρονων συστημάτων, αλλά και μεθόδων διευκόλυνσης των συναλλαγών. Με την άνοδο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και κυρίως με την Βιομηχανική Επανάσταση, τόσο στην Αμερική όσο και στην Αγγλία, διαπλάθηκαν και αναπτύχθηκαν νέες μορφές συμβάσεων, οι οποίες κατά την δεκαετία του 1950, μεταφέρθηκαν και εφαρμόστηκαν στις χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Ο θεσμός, της πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων, factoring, αναπτύχθηκε για να καλύψει τις ανάγκες και τα προβλήματα των επιχειρήσεων, που άρχισαν να προκύπτουν από την παροχή πάσης φύσεως πιστωτικών διευκολύνσεων στους πελάτες τους. Συνδέθηκε, με την αιχμή της νέας βιομηχανικής παραγωγής, αλλά και με την νομική κατοχύρωση των σχετικών εργασιών. Ο θεσμός, της πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων, factoring, δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να αναθέτουν την χρηματοοικονομική διαχείρηση των απαιτήσεών τους σε εξειδικευμένα χρηματοδοτικά ιδρύματα με τρόπο ασφαλή και λειτουργικό.