Εικόνες σε κρίση : η δημοκρατία της Βαϊμάρης μέσα στο φακό της κινηματογραφικής κάμερας

Μπορεί ένα φιλμ σαν είδος να έχει ιστορικό βάρος, όταν ασχολείται με μύθους ή ακόμα τους δημιουργεί; Μπορεί ο κλειστός κύκλος μεταξύ κινηματογράφου και ονείρων, μεταξύ επιθυμητών ιδεών και κινηματογραφικών προβολών, οι οποίες έχουν αναπαρασταθεί σε ιδιωτικό επίπεδο, να επιβεβαιώνεται σε 'πολιτικό' επίπεδο, στην έρευνα για συλλογική ταυτότητα; αναρωτιόταν ο ιστορικός Εrnst Karpf το 1992. Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο θεωρητικός του κινηματογράφου David Bordwell υποστήριξε ότι ένας από τους λόγους που μπορεί ο κινηματογράφος να ενδιαφέρει, μεταξύ άλλων, έναν ερευνητή από την πολιτική επιστήμη, είναι ότι κύριο χαρακτηριστικό του είναι η διαδικασία της αφήγησης, η οποία είναι εξαρχής κοινωνική, ένας τρόπος να οργανώνεται η εμπειρία ώστε να μπορεί να μοιραστεί'. Ο κινηματογράφος, ως το πιο μαζικό μέσο αφήγησης του καιρούς μας, συνιστά (και) μια πολιτική εμπειρία, μέσω της απόδοσης και της κοινοποίησης τόσο των κοινωνικών ζητημάτων, όσο και των συλλογικών ονείρων. Γεννημένη από την ίδια ανάγκη που δημιούργησαν αυτές τις αναλύσεις, η παρούσα εργασία εξετάζει το φαινόμενου του Γερμανικού Εξπρεσιονιστικού κινηματογράφου τόσο σε επίπεδο αφήγησης όσο και πρόσληψης, ώστε να ρίξει λίγο φως στη σκιές της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και να εξερευνήσει την αμφίδρομη σχέση μεταξύ της παραγωγής ταινιών και των πολιτικών αναταραχών που σημάδεψαν τη περίοδο 1919-1933.