Μορφές πρόληψης του εγκλήματος κατά τη περίοδο της πανδημίας

Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο την ανάδειξη των μορφών πρόληψης του εγκλήματος κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid – 19, εστιάζοντας στις προτεραιότητες της αντεγκληματικής πολιτικής, στους ειδικότερους τομείς άσκησης του επίσημου κοινωνικού ελέγχου, όπως και τα προληπτικά μέτρα που εφαρμόσθηκαν σε ατομικό και τοπικό επίπεδο. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, αφού προηγηθεί η εννοιολογική προσέγγιση των υπό μελέτη όρων και η διασύνδεση του εγκληματικού φαινομένου με την «κρίση» της πανδημίας, σε θεωρητικό επίπεδο, ακολουθεί η μελέτη των υγειονομικών και κοινωνικών διαστάσεων που έλαβε η πανδημία, ενώ έμφαση δίνεται στις εξελίξεις και τις αλλαγές που σημειώθηκαν στις τάσεις της εγκληματικότητας. Τα διαθέσιμα εμπειρικά δεδομένα από την διεθνή και ελληνική βιβλιογραφία, επέδειξαν σημαντική επίδραση της πανδημίας στο εγκληματικό φαινόμενο, αλλά και στις τάσεις της εγκληματικότητας, καθώς τα επιβαλλόμενα περιοριστικά μέτρα και η καραντίνα, λειτούργησαν θετικά στη μείωση ορισμένων εγκλημάτων, ενώ αντίστοιχα οδήγησαν σε αύξηση κάποιον άλλων. Παράλληλα, σημαντικές αλλαγές σημειώθηκαν στο modus operandi των δραστών, ενώ, με πρόσχημα τον Covid – 19, αναδύθηκαν νέες μορφές εγκληματικότητας. Αντίστοιχα, μέσα από σχετικές μελέτες, αναδεικνύεται η αποτελεσματικότητα των συλλογικών διεθνών και εθνικών δράσεων, αλλά και ειδικότερα των αστυνομικών αρχών, έναντι του αναδυόμενου εγκλήματος, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά την πανδημία, μέσα από την εφαρμογή πολιτικών και μέτρων κοινωνικής και περιστασιακής πρόληψης, εστιάζοντας αφενός στην ενημέρωση και την προστασία των πιθανών θυμάτων μέσα από την ανάδειξη ατομικών μέτρων πρόληψης και αφετέρου στην αποτροπή των δυνητικών δραστών, μέσα από εφαρμογή πρακτικών αστυνόμευσης σε επίπεδο πόλης και γειτονίας.