Το διεθνές νομικό πλαίσιο του πολέμου υποβρυχίων: αΑαχρονιστικοί νόμοι για ένα σύγχρονο οπλικό σύστημα;

Η Ιστορία της ανθρωπότητας βρίθει ένδοξων και κατακριτέων στιγμών. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πλέον τραγική πραγματικότητα είναι ο πόλεμος. Παρά τις διάφορες προσπάθειες προς οριοθέτηση και βελτίωση των διαφόρων πτυχών που συγκροτούν τις ένοπλες συρράξεις, εξακολουθεί να υπάρχει αρκετή δουλειά ακόμα. Ένας τομέας ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι ο πόλεμος υποβρυχίων. Γεννημένα ταπεινά στο δύση του 19ου αιώνα, τα υποβρύχια εισήγαγαν όχι μόνο τους εαυτούς τους αλλά και μια άνευ προηγουμένου επανάσταση στον κόσμο και την Τέχνη του Πολέμου. Μέσα σε μόλις μερικά χρόνια μετατράπηκαν σε αντικείμενο σοκ και δέους αιφνιδιάζοντας πλήρως τους πάντες. Σε μια προσπάθεια περιορισμού του νέου όπλου, η Διεθνής Κοινότητα έκανε μερικά βιαστικά βήματα προς τη σύσταση και εφαρμογή ενός αποτελεσματικού νομικού πλαισίου. Ωστόσο, εξαιτίας διαφόρων παραμέτρων, δεν ήταν αρκετό. Αντί να διδαχθεί από τα λάθη και τις αποτυχίες του παρελθόντος ο κόσμος συνέχισε να τα επαναλαμβάνει αφήνοντας τα υποβρύχια ανεξέλεγκτα. Από το λυκόφως του 20ου στο λυκαυγές του 21ου αιώνα, αυτοί οι υποθαλάσσιοι σιωπηλοί θηρευτές, έγιναν μεγαλύτεροι, ισχυρότεροι και πιο θανάσιμοι ως προς τις καθορισμένες αποστολές τους κεφαλοποιώντας κάθε μία τεχνολογική εξέλιξη όπως η πυρηνική ενέργεια και τα ICBMs, για να μην αναφέρουμε την αλματώδη πρόοδο προς τη μετατροπή τους σε μη-επανδρωμένοι και πλήρως αυτόνομοι. Κι όμως, παρ’ όλη αυτή την πρόοδο, ακόμα επιχειρούμε να ρυθμίσουμε τη δράση τους εφαρμόζοντας ένα νομικό πλαίσιο σχεδόν δύο αιώνων! Όλα αυτά γενούν μια σειρά ερωτημάτων. Γιατί επιμένουμε σε αυτό τον τρόπο δράσης, θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα και τέλος, εφαρμόζουμε αναχρονιστικούς νόμους σε ένα σύγχρονο οπλικό σύστημα;