Εκνομίκευση του σώματος: ασφάλεια, καθαρότητα, αναπαραγωγή του έθνους

Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να διερευνήσει τους τρόπους συγκρότησης και αναπαράστασης του ανθρώπινου σώματος, μέσα από τον λόγο του δικαίου στην Ελλάδα. Αξιοποιώντας την έννοια της βιοεξουσίας, και μέσα από μία μεταδομιστική προσέγγιση γίνεται κριτική ανάλυση λόγου σε συγκεκριμένα δικαιικά κείμενα της ελληνικής έννομης τάξης (το Σύνταγμα, τη νομοθεσία για την διακοπή της κύησης, την ιατρική υποβοήθηση στην αναπαραγωγή, την εισαγωγή στις ένοπλες δυνάμεις, και την παροχή διεθνούς προστασίας). Ερευνάται το αν και με ποιους τρόπους, τα ανθρώπινα σώματα ενδιαφέρουν το δίκαιο και κατασκευάζονται διαφορετικά από τον λόγο του στη βάση του φύλου, της εθνικότητας και της φυλής τους. Παράλληλα, εξετάζεται η σύνδεση αυτής της διαφοράς στη δια του λόγου παραγωγή των σωμάτων, με το διακύβευμα της ασφάλειας-προαγωγής του ελληνικού έθνους, και την περιχαράκωση της ηγεμονικής αρρενωπότητας. Τέλος, τίθενται ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο η διαφοροποιητική συγκρότηση των ανθρώπινων σωμάτων από τις δικαιικές διατάξεις συνυφαίνεται με την έννοια της πολιτικής ιδιότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.