Η πολιτική σημασία της διαμαρτυρίας των «Αγανακτισμένων» και η επικοινωνιακή της εννοιοδότηση

Στην παρούσα διεπιστημονική μελέτη, αναλύουμε διεξοδικά μια συλλογική δράση μέσα από τη σύγκλισή της με την επικοινωνιακή δράση. Με θεωρητικά και εμπειρικά σχήματα που έχουν αντληθεί από τα πεδία της Πολιτικής Κοινωνιολογίας και ειδικότερα της Συγκρουσιακής Πολιτικής, αλλά και της Πολιτικής Επικοινωνίας, αναπτύσσεται ο στοχασμός μας σε έναν ευρύ και πολυσύνθετο πολιτικό χώρο στον οποίο εδράζονται η σύγκρουση και η επικοινωνία. Μια πολυποίκιλη αναφορά που φέρει μια σειρά από ερωτήματα, και ερμηνείες, μέσα από έναν χωρο-χρονικό παράγοντα που αποκρυσταλλώνει έννοιες και αξίες με κύριο άξονα τον θεωρητικό αναστοχασμό και την εμπειρική έρευνα της διαμαρτυρίας των «Αγανακτισμένων» που αποτελεί και την περιπτωσιολογική μελέτη της διατριβής. Της μελέτης δηλαδή μιας νέας μορφής δράσης με διεθνή διάχυση, της κατάληψης του δημόσιου χώρου και δη της κεντρικής πλατείας μητροπόλεων, με αναλυτικό παράδειγμα την κατάληψη της πλατείας Συντάγματος από συλλογικά υποκείμενα τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2011. Αναφορά στη συλλογική δράση που υφάνθηκε στον κοινωνικό πολιτικό χώρο της Ελλάδας της κρίσης, εισάγοντας νέα ρεπερτόρια δράσης, με αφορμή τις πολιτικές ευκαιρίες της μεταφορντικής κοινωνίας γενικότερα και της εγχώριας οικονομικής καιπολιτικής κρίσης ειδικότερα, τις νέες αξιακές πλαισιώσεις, αλλά και οργανωτικές δομές, τις συλλογικές ταυτότητες, καθώς και μια διαφορετική σχέση της κοινωνίας με τον χώρο, από ένα ετερογενές πλην «μοναδικό» πλήθος, ένα νέο πολιτικό υποκείμενο. Στον ίδιο άξονα εντάσσεται και η μελέτη της πολιτικής διαμεσολάβησης, όπως εξυφαίνεται από την ανάλυση της σχέσης ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα και την εν λόγω διαμαρτυρία, με την επικοινωνιακή δράση να αποτελεί σημαντική συνισταμένη στη διερεύνηση του πολιτικού γεγονότος. Η πολιτική και επικοινωνιακή αναπαράσταση «από τα κάτω» αναδεικνύει τη σφυρηλάτηση από τα συλλογικά υποκείμενα μιας «πληβειακής» δημόσιας σφαίρας. Η τελευταία, εμπίπτει στην κατηγορία του «επίδικου», στην αλλαγή ή όχι παραδείγματος, στην προσπάθεια δηλαδή των δρώντων να εγκαθιδρύσουν ένα νέο δημόσιο χώρο που να συνάδει με τις δικές τους αξίες και ιδανικά.