Περιφερειακές πολιτικές στην ψυχροπολεμική διελκυστίνδα: η δυτική πολιτική στην περίπτωση της Ελλάδας και ο «από βορρά κίνδυνος» (1949-1967)

Το τέλος του Εμφυλίου πολέμου (1949), βρίσκει την Ελλάδα σε αναζήτηση της ασφάλειάς της. Αναπόφευκτα, τα βόρεια σύνορα της χώρας, όντας ένα από τα λιγοστά σημεία όπου εφάπτεται ο δυτικός με τον ανατολικό συνασπισμό, καθιστούν τη χώρα ένα από τα πιθανά σημεία ανάφλεξης ενός θερμού επεισοδίου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει τη δυτική πολιτική στην περίπτωση του «από βορρά κινδύνου» στην Ελλάδα, και πώς αυτός καθόρισε τις σχέσεις της τελευταίας με τους βόρειους γείτονές της: Αλβανία, Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία. Συγκεκριμένα, εξετάζονται οι σχέσεις της Ελλάδας με τα πιο πάνω κράτη, υπό το πρίσμα διαφόρων ζητημάτων, όπως είναι το Βορειοηπειρωτικό, το Μακεδονικό, το ζήτημα των Ελληνοπαίδων, o βουλγαρικός αναθεωρητισμός, καθώς και το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων. Για τον σκοπό αυτό, αναλύεται επίσης το Βαλκανικό Σύμφωνο (1953-1954), στο πλαίσιο της συμμαχικής πολιτικής στη Βαλκανική Χερσόνησο. Ειδική μνεία γίνεται στην περίπτωση της Θράκης, αφού θεωρείται η «παραδοσιακή διαδρομή εισβολής» στην Ελλάδα εκ του βορρά. Εξετάζονται ακόμη οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις την περίοδο (1949-1967), με άξονα τη συμμαχική ασφάλεια και την προσπάθεια ανάσχεσης του κομμουνιστικού κινδύνου. Τέλος, για την ανάδειξη της συμμαχικής πολιτικής στην περίπτωση της Ελλάδας, επιχειρείται μέσα από την εν λόγω διατριβή, μια σύγκριση με άλλες περιπτώσεις άμεσης γειτνίασης του δυτικού με τον ανατολικό συνασπισμό (Νορβηγία, Τουρκία, Δυτική Γερμανία).