Γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα : σύζυγοι - παλλακίδες - εταίρες - πόρνες

Οι γυναίκες έχουν απασχολήσει εδώ και αρκετά χρόνια πλήθος κοινωνιολόγων και ιστορικών. Εξειδικευμένοι ερευνητές επικεντρώθηκαν στη θέση και το ρόλο των γυναικών στην κοινωνία με στόχο να εξηγήσουν, να δικαιολογήσουν ή να καταπολεμήσουν την κατώτερη θέση που κατείχε πάντα το «δεύτερο φύλο» στην πορεία της ανθρωπότητας. Το ενδιαφέρον των ιστορικών ερευνών εστιάστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην Αθήνα της κλασικής εποχής για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι το πλήθος των πηγών που διαθέτουμε για την πόλη της Αθήνας την εποχή αυτή και ο δεύτερος λόγος είναι η σπουδαιότητα των ιστορικών και πολιτικών φαινομένων που συντελέστηκαν τότε. Μοιάζει παράδοξο το γεγονός ότι η κατάσταση των γυναικών επιδεινώνεται τώρα, σε μια εποχή που επισφραγίζεται από πολιτικά, ιστορικά και πολιτιστικά επιτεύγματα, όσο ποτέ άλλοτε. Οι γυναίκες της Αθήνας δεν ήταν ποτέ τόσο περιορισμένες όσο στη διάρκεια της κλασικής εποχής και αυτό στο πλαίσιο ενός πολιτικού καθεστώτος, όπου τα όρια της δράσης και της ελεύθερης συμμετοχής των πολιτών στις υποθέσεις της πολιτείας δεν ξεπεράστηκαν ποτέ έκτοτε στην παγκόσμια ιστορία. Το δίκαιο της εποχής περιλάμβανε διατάξεις που τόνιζαν τη μειονεκτική θέση των γυναικών και τη συνεχή υποταγή τους σε έναν άντρα που πριν από το γάμο τους ήταν ο πατέρας τους, κατόπιν ο σύζυγός τους και, σε περίπτωση έλλειψης τόσο του ενός όσο και του άλλου, ο κηδεμόνας τους. Οι κανόνες συμπεριφοράς που η πόλις επέβαλλε στις γυναίκες ήταν αυστηρότατοι, καθώς τις έθετε στο περιθώριο και τις στερούσε από κάθε σχεδόν ελευθερία, τοποθετώντας τες κοινωνικά πολύ κατώτερα από τους άντρες. Υπήρξαν, ωστόσο, γυναίκες φιλολογούσες που κατάφεραν, σε πείσμα μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, να αφήσουν το στίγμα τους στο πέρασμα των αιώνων, όπως η Σαπφώ και άλλες ποιήτριες, καθώς και σπουδαίες εταίρες, το όνομα των οποίων συνδέθηκε αναπόσπαστα με την ιστορία της αρχαίας Αθήνας.