Δυναμική δημόσιου χρέους και θέσπιση δημοσιονομικών κανόνων: μελέτη περιπτώσεων

Αυτή η μελέτη εξετάζει ορισμένες βασικές πτυχές του θέματος για την πιθανή αποτελεσματικότητα θέσπισης ενός ή περισσοτέρων δημοσιονομικών κανόνων στην σταθεροποίηση του λόγου δημόσιου χρέους- ΑΕΠ. Αναπτύσσουμε ένα μακροοικονομικό εμπειρικό μοντέλο σε ομάδες χωρών με διαφορετικά στάδια οικονομικής ανάπτυξης για την περίοδο 1985-2019 με γνώμονα τη ζήτηση που προϋποθέτει μια κλειστή οικονομία και δείχνει ότι ένας δημοσιονομικός κανόνας που θέτει ένα όριο είτε για τις κρατικές δαπάνες, είτε για τα δημόσια έσοδα, είτε για τον κρατικό προϋπολογισμό, είτε για το χρέος, μπορεί να μην εξασφαλίζει μια αναμενόμενη τροχιά του λόγου δημόσιου χρέους- παραγωγής. Εκτός από την απόλυτη αξία του χρέους, η σχέση μεταξύ δημόσιου χρέους και ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος αποτελεί σημαντικό δείκτη της οικονομικής και οικονομικής βιωσιμότητας του κράτους (όπως προβλέπεται από το επικαιροποιημένο κείμενο του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Το μοντέλο μας επιτρέπει να χαρτογραφήσουμε διαφορετικά αποτελέσματα όσον αφορά τη πορεία του δημόσιου χρέους από τη διαδικασία δημοσιονομικής εξυγίανσης και να ολοκληρώσουμε ότι η υιοθέτηση και η συμμόρφωση από κάθε κυβέρνηση με την απαραίτητη εκ πρώτης όψεως δημοσιονομική πολιτική δεν αποτελεί εφόδιο στη σωστή παρακολούθηση και ρύθμιση του δείκτη δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ σε μία οικονομία με υπερβολικά υψηλά επιτόκια, που συνοδεύονται από πιο αναδρομικά συστήματα φορολόγησης. Το μοντέλο μας επίσης προτείνει ότι μια πιο ανεπτυγμένη οικονομική δομή μπορεί να οδηγηθεί στην υλοποίηση της μείωσης του δημόσιου χρέους επιλέγοντας το κατάλληλο δημοσιονομικό πλέγμα κανόνων, δηλαδή με το σωστό συνδυασμό δημοσιονομικών κανόνων μπορεί να εφαρμοστεί η μείωση του δημόσιου χρέους.