87ο Δημοτικό Σχολείο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Αθήνας: καθημερινές πρακτικές–πολιτικές των εκπαιδευτικών

Η εργασία αυτή επιχειρεί ν’ αναδείξει το πώς η πολυεθνοτική σύνθεση του διαπολιτισμικού 87ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών επιδρά στη δημιουργία και την εφαρμογή καθημερινών πρακτικών-πολιτικών από το εκπαιδευτικό προσωπικό. Αντίστοιχα, προσπαθώ ν’ ανιχνεύσω πώς τα ανωτέρω συν-διαμορφώνουν την επαγγελματική ταυτότητα των εκπαιδευτικών, σε πολιτισμικό και ιδεολογικό επίπεδο. Για να συμβεί αυτό γίνεται πρώτα μία κριτική ανασκόπηση σημαντικών σταθμών (θεσμών, παιδαγωγικών εργαλείων) της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στη χώρα μας και της ιστορίας του 87ου Δημοτικού Σχολείου, σε συνάρτηση με αυτή της ευρύτερης περιοχής (Γκάζι–Κεραμεικός). Σε δεύτερο επίπεδο εστιάζω στην περίοδο της τελευταίας πενταετίας, στο προβληματικό πλαίσιο της εκπαίδευσης των παιδιών προσφύγων, όπως αυτό βιώνεται μεταξύ δύο ιδιόμορφων και «ά-χωρων» γκέτο, του Camp στον Ελαιώνα και του εν λόγω σχολείου. Βασικό μου ερευνητικό εργαλείο αποτελούν οι ημιδομημένες συνεντεύξεις μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας (2019-2020) του 87ου Δημοτικού Σχολείου, μέσα από τις οποίες καταγράφονται τα βασικά προβλήματα της (διαπολιτισμικής) εκπαίδευσης που βιώνουν οι ίδιοι και οι μαθητές τους και ακολούθως οι τρόποι, οι πολιτικές, οι λύσεις αντιμετώπισης που (προσπαθούν να) εφαρμόζουν οι εκπαιδευτικοί στο πεδίο τα τελευταία χρόνια. Πραγματοποιώντας αυτή τη μελέτη περίπτωσης, σκοπός είναι η ανάδειξη των αφηγήσεων και της προθετικότητας («agency») των ίδιων των εκπαιδευτικών, ελπίζοντας ότι έτσι θα φωτιστούν οι πολιτισμικοί και ιδεολογικοί αγώνες που συντελούνται καθημερινά στη σχολική εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ρωγμές στο μάκρο-επίπεδο των εθνικών-κρατικών πολιτικών, που αφορούν τη διαπολιτισμική εκπαίδευση.