Οι θεωρίες λήψης αποφάσεων και η επίδραση της πολιτικής ψυχολογίας στις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική: μια σφαιρική προσέγγιση στο δόγμα Μπους

Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ο έλεγχος της ερμηνευτικής σπουδαιότητας της Πολιτικής Ψυχολογίας ως παρεμβαίνουσας μεταβλητής, βασισμένης ως επί το πλείστον στη θεωρία της Παρανόησης (Misperception) που πηγάζει κυρίως από το έργο του Jervis ‘’Perception and Misperception in International Politics’’. Τα ερευνητικά ερωτήματα που προκύπτουν είναι ακριβώς για ποιους λόγους και μέσα από ποιες διαδικασίες οδηγούνται οι πολιτικοί αρχηγοί στη λήψη αποφάσεων και διαχειρίζονται διεθνείς συγκρούσεις, χαράσσοντας την εξωτερική πολιτική της χώρας τους. Μεθοδολογικά, για τον επιστημονικό έλεγχο και την προσπάθεια εμπεριστατωμένης απάντησης στα ανωτέρω ερωτήματα, θα γίνει χρήση της περιπτωσιολογικής μελέτης που αφορά στο δόγμα Μπους, το οποίο λειτούργησε ως καταλύτης κατά την επέμβαση στο Ιράκ, καθώς και της ανάλυσης περιεχομένου σε κάποιες από τις ομιλίες και τις δηλώσεις του στα απομνημονεύματά του. Η εργασία δομείται σε δύο μέρη: στο Πρώτο Μέρος γίνεται παράθεση και συστηματική μελέτη των Θεωριών Λήψης Αποφάσεων καθεμία από τις οποίες μπορεί να επεξηγήσει με διαφορετικό τρόπο τα πολιτικά φαινόμενα, αποδεικνύοντας ότι ως διαδικασία απαιτεί πολύπλευρη θεωρητική προσέγγιση. Στο Δεύτερο Μέρος δίνεται έμφαση στη σφαιρική απεικόνιση και απόπειρα ερμηνείας των αντιλήψεων του προέδρου Μπους και των Αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων υπό το πρίσμα της Πολιτικής Ψυχολογίας για την απόφαση εισβολής στο Ιράκ. Κατά συνέπεια, γίνεται ανάλυση των ψυχολογικών προσδιοριστικών παραγόντων που ώθησαν τον πρόεδρο στη λήψη της συγκεκριμένης απόφασης βάσει προϋπαρχουσών πεποιθήσεων, κοσμοεικόνων και αντιλήψεών του για τον αντίπαλο και τις προθέσεις του. Επιπλέον, αποτιμάται ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος διαχειρίστηκε τη σύγκρουση, προβαίνοντας σε χρήση της ψευδολογίας και του φόβου, δίνοντας στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι ήταν αντιμέτωπη με μια αέναη απειλή. Εν κατακλείδι, δεν επιχειρείται μια κρατοκεντρική προσέγγιση, αλλά εξετάζεται ο ανθρωπολογικός παράγοντας των Διεθνών Σχέσεων, καθώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται ο ηγέτης και η ψυχοσύνθεσή του.