Εναλλακτικοί χώροι πολιτικοποίησης σε περιβάλλοντα περιορισμένης δημοκρατίας: η περίπτωση των οργανωμένων οπαδών στην Τουρκία κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΑΚΡ

Στην παρούσα εργασία εξετάζεται το οπαδικό κίνημα της Τουρκίας υπό το πρίσμα της συγκρουσιακής πολιτικής, στον τομέα της παραγωγής πολιτικού λόγου αλλά και ως ένας χώρος πολιτικοποίησης και κινητοποίησης στη χώρα αυτή. Η χώρα της Τουρκίας αποτέλεσε την επιλογή του γράφοντος καθώς αποτελεί ένα δημοκρατικό καθεστώς το οποίο ωστόσο έχει πολλά χαρακτηριστικά τα οποία και δεν θα έπρεπε να υπάρχουν σε ένα δημοκρατικό καθεστώς. Η εργασία ανοίγει με μία συζήτηση περί δημοκρατίας και δημοκρατικών χαρακτηριστικών η οποία είναι πάντα επίκαιρη, καθώς όροι όπως μεταδημοκρατία ή αυταρχική δημοκρατία εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στην επιστημονική βιβλιογραφία, ωστόσο χωρίς να αναφέρονται με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένα καθεστώς ώστε να μπορέσει να χαρακτηριστεί έτσι. Η θεωρία της συγκρουσιακής πολιτικής και των κοινωνικών κινημάτων, αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του ερευνητή, για την εμβάθυνση στη θεωρία των κοινωνικών κινημάτων, τους εναλλακτικούς χώρους πολιτικοποίησης και κινητοποίησης αλλά και την ανάδειξη των νέων κινημάτων. Με αυτά τα εργαλεία, στην παρούσα εργασία γίνεται μία παρουσίαση των εναλλακτικών χώρων κινητοποίησης και πολιτικοποίησης και πως αυτά αναφέρονται στην επιστημονική βιβλιογραφία. Το πολιτικό περιβάλλον της Τουρκίας, σε συνδυασμό με τα γεγονότα του Gezi Park το 2013, τα οποία ουσιαστικά και αποτέλεσαν ένα γεγονός στο οποίο οι οπαδοί είχαν ένα πολύ ενεργό πολιτικό ρόλο, παρουσιάζονται μέσα από τη βιβλιογραφία αλλά και τις προσωπικές επικοινωνίες δύο Τούρκων οργανωμένων οπαδών, οι οποίοι και συμμετείχαν σε πολιτικές διαδικασίες, υπό την ομπρέλα του οπαδού. Η παρούσα εργασία, φιλοδοξεί να προβληματίσει την επιστημονική κοινότητα, προσπαθώντας να αναζητήσει πιο συμπαγείς και καθαρούς όρους ως προς τα καθεστώτα τα οποία χαρακτηρίζονται είτε δημοκρατικά, είτε μη δημοκρατικά, αλλά και ταυτόχρονα μέσα από τους οργανωμένους οπαδούς και τις δομές τους, να αναθεωρηθεί ο όρος «εναλλακτικός», ο οποίος δεν φαίνεται να λειτουργεί σε καθεστώτα τα οποία εφαρμόζουν βίαια καταστολή ή οι πολιτικές δομές τους είναι κλειστές.