Η Ανοιχτή Μέθοδος Συντονισμού και οι παραλλαγές της μεθόδου: η εφαρμογή στο πεδίο της εκπαιδευτικής πολιτικής

Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας, έγινε μία προσπάθεια να σκιαγραφηθούν οι πτυχές της ΑΜΣ, του νέου εργαλείου πολιτικής που αναδύθηκε παράλληλα με την ΣτΛ, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί σε παράπλευρους τομείς, για την διαμόρφωση και την υλοποίηση της πολιτικής διαδικασίας, στα πλαίσια της επίτευξης του κεκηρυγμένου στόχου της Λισαβόνας, να καταστεί η Ευρώπη «η πιο ανταγωνιστική και δυναμική, βασισμένη στη γνώση οικονομία στον κόσμο». Η επόμενη μέρα του Συμβουλίου της Λισαβόνας, θέτει την ΑΜΣ, σε εφαρμογή, χωρίς ωστόσο να αποτελεί μία νέα έμπνευση ή καινουργια εφεύρεση, μιας και ο συντονισμός παραδοσιακά αποτέλεσε και αποτελεί εργαλείο της Ένωσης, στην προσπάθεια υλοποίησης κοινοτικών και ενωσιακών πολιτικών. Η ΑΜΣ με τη Λισαβόνα, συστηματοποιείται και για πρώτη φορά αποκτά διαρθρωτική δομή και εργαλεία, ενώ το έτος 2000, αποτελεί ορόσημο για την αφετηρία της μεθόδου, η οποία εδώ και δεκαπέντε συναπτά έτη, βρίσκεται στην ατζέντα υλοποίησης των επί μέρους πολιτικών για την ΕΕ. Η Λισαβόνα λοιπόν, κατέστη η αφετηρία και καθιέρωσε την ΑΜΣ, ως κύριο εργαλείο υλοποίησης των φιλόδοξων στόχων της, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσε και σημείο έναρξης για την μελέτη του εργαλείου, ως προς τις δομές του, ως προς την μεθοδολογία του και ως προς την πορεία των εργασιών μέχρι την εφαρμογή του, καταστάσεις που όπως καταδεικνύει η εμπειρική μελέτη του, διαφέρουν ανά τομέα πολιτικής, αναδεικνύοντας επί μέρους παραλλαγές ακόμα και επί μέρους μεθόδους, θα μπορούσε κάνείς να παρατηρήσει. Ωστόσο, μια μελέτη της ΑΜΣ καθαρά ως εργαλείο πολιτικής, ακόμα και με τις παραλλαγές της, δεν κρίνεται απόλυτα επαρκής. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνεται γύρω από την ανάδειξη της ΑΜΣ, ως νέο μέσο διακυβέρνησης, κάτι στο οποίο συνέβαλλε τόσο ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της και τα τεχνικά γνωρίσματά της, όσο και η διευρυμένη ανάγκη για μία «καλύτερη διακυβέρνηση» στην ΕΕ, απάντηση στις ισχύουσες τότε συνθήκες και ιστορικές συγκυρίες. Τέλος, προκειμένου να αποσαφηνισθούν όσο το δυνατόν περισσότερο τα μεθοδολογικά εγαλεία της διαδικασίας, εξετάσθηκε η πρακτική εφαρμογή της στην εκπαιδευτική πολιτική, από το εναρκτήριο πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Κατάρτιση 2010» έως το διάδοχο και τρέχον πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Κατάρτιση 2020», αλλά και οι διαφορές της εφαρμογής σε επί μέρους τομείς πολιτικής.