Η ένταξη πλωτών αιολικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο εθνικό σύστημα ενέργειας

Η εγκατάσταση πλωτών ανεμογεννητριών είναι μία πολλά υποσχόμενη ενεργειακή καινοτομία, την οποία η ΕΕ επιθυμεί να αναπτύξει για την αντιμετώπιση της Κλιματικής κρίσης και να την ενσωματώσει στα δίκτυα των κρατών-μελών στο πλαίσιο της Πράσινης Συμφωνίας και της Ενεργειακής Ένωσης. Η Ελλάδα, χώρα με πλούσιο υπεράκτιο αιολικό δυναμικό επιθυμεί επίσης να αδράξει την ευκαιρία και να καταστεί περιφερειακός ενεργειακός κόμβος με την ανάπτυξη πλωτών υπεράκτιων ανεμογεννητριών. Η ένταξη των πλωτών ανεμογεννητριών στο εθνικό σύστημα ενέργειας της Ελλάδας είναι ένα πολυδιάστατο ζήτημα που δυναμικά, άνευ ορθού θεσμικού πλαισίου, μπορεί να προκαλέσει συγκρούσεις ή προβλήματα υπέρτερα των πλεονεκτημάτων που προσφέρει. Τα ζητήματα που αναδύονται δεν είναι μόνο περιβαλλοντικά, αλλά κοινωνικά οικονομικά πολιτικά και γεωπολιτικά. Για το λόγο αυτό αναμένεται σύντομα, και ήδη καθυστερημένα, η δημοσίευση ενός ολοκληρωμένου θεσμικού πλαισίου για την εγκατάσταση και υποστήριξη της νέας αυτής τεχνολογίας. Ξεκινώντας από το ανώτερο επίπεδο της ΕΕ και καταλήγοντας στο εθνικό καταγράφουμε τις πολιτικές που αναπτύσσονται, τα πλεονεκτήματα της ανάπτυξης των πλωτών ανεμογεννητριών, τα μειονεκτήματα, τα ζητήματα που αναδύονται και τις αδυναμίες του εν ισχύ θεσμικού πλαισίου να ενσωματώσει αρμονικά τις πλωτές ανεμογεννήτριες στο εθνικό σύστημα ενέργειας. Τέλος, θα καταγράψουμε τις θέσεις και τις προσδοκίες των ενδιαφερομένων μερών στο εγχώριο τοπίο, ώστε να εξετάσουμε εάν υπάρχει κοινός τόπος με τους πολιτικούς στόχους που έχουν τεθεί. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι προκειμένου το εγχείρημα να είναι πετυχημένο, θα πρέπει να στηρίζεται σε έναν αριθμό αρχών και να υλοποιηθεί ολοκληρωμένα σε παράλληλους άξονες σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, που θα συμβιβάζουν τις προσδοκίες και τους κινδύνους της αγοράς, τους φόβους, τις επιθυμίες και τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και τους εθνικούς στόχους.