“Η έννοια της 'διακινδύνευσης' στην εγκληματολογία: θεωρητικά προτάγματα και επιχειρησιακές παραδοχές”

Η παρούσα εργασία καταπιάνεται με ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοινωνιών, με μία από τις ψυχρότερες μορφές βίας, που είναι «ψυχρή» ακριβώς γιατί ως μη απτή καθίσταται δυσκολά αντιληπτή από όσους έρχονται αντιμέτωποι μαζί της. Πρόκειται για την κοινωνία της διακινδύνευσης, εντός της οποίας διαβιούμε, τη σύγχρονη φοβική κοινωνία που διαμορφώνεται μέσα από το πρίσμα και την επίδραση ποικίλων τομέων όπως του πολιτικού, του κοινωνικού, του οικονομικού, του πολιτισμικού αλλά και του τεχνολογικού, οι οποίοι άλλοτε συμπράττουν μεταξύ τους και λειτουργούν αφανώς και άλλοτε αναλαμβάνουν τον κυρίαρχο ρόλο για τον καθορισμό και τη διαμόρφωση της νέας πραγματικότητας. Οι κοινωνίες της διακινδύνευσης αναμφίβολα σηματοδοτούν τη μετάβαση από την κοινωνία της βιομηχανικής εποχής και της πρώιμης νεωτερικότητας στην εποχή της ύστερης νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας, όπου τα κεντρικά ιδεώδη μεταβάλλονται, όπου η έννοια της ισότητας παραχωρεί τη θέση της στην έννοια της ασφάλειας, όπου η συλλογικότητα αντικαθίσταται από την ατομικότητα, όπου η επίδραση του κινδύνου, του φόβου και της ανασφάλειας γενικεύονται και απευθύνονται σε όλους υπό το φάσμα της καθολικότητας, πέρα από την ταξική και κοινωνική διαστρωμάτωση, που ωστόσο εξακολουθούν να υφίστανται. Είναι οι κοινωνίες της τεχνολογίας, της ατέρμονης και συχνά ανεξέλεκτης εξέλιξης, που συχνά επιβάλλονται στον άνθρωπο και στη φύση και δύναται να ελοχεύουν κινδύνους που επιδρούν και θέτουν υπό αμφισβήτηση τις έννοιες της ελευθερίας, της ασφάλειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου σε παγκόσμιο επίπεδο, πέραν των στενών γεωγραφικών ορίων. Υπό αυτό το καθεστώς αξίζει να διερωτηθούμε ποιος είναι και ποιος θα πρέπει να είναι ο ρόλος που το κράτος και το δίκαιο θα επωμιστούν προκειμένου να αποτελέσουν έναν μηχανισμό αντιμετώπισης των παρόντων διακινδυνεύσεων, αλλά και των πιθανών διακινδυνεύσεων που έπονται μελλοντικά, ώστε να επαναφέρουν με τη συμβολή τους την ασφάλεια που διακυβεύεται και παράλληλα να ενδυναμώσουν έννοιες, όπως η ελευθερία, ο ατομικός αυτοκαθορισμός και η ασφάλεια των δικαιωμάτων, που στις κοινωνίες της διακινδύνευσης έχουν κλονιστεί.