Να διανείμει κανείς ή να μη διανείμει; ToFEAD or not tofeed? Η περίπτωση του Ευρωπαϊκού προγράμματος ΤΕΒΑ-FEAD

Ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Πολτικής είναι η αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας των πληθυσμών που διαβιούν στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εργαλείο για την αντιμετώπισή της αποτελούν χρηματοδοτήσεις από Ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η εφαρμογή ανάλογων κοινωνικών προγραμμάτων. Πέραν των προγραμμάτων που εφαρμόζονται κυρίως από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ) ως ΕΣΠΑ στη χώρα μας, εφαρμόστηκαν και προγράμματα Επισιτιστικής Βοήθειας. Την εποχή της έντονης οικονομικής κρίσης και μνημονίων στη χώρα το 2015 τοποθετείται και η έναρξη υλοποίησης του Επιχειρησιακού Προγράμματος Επισιτιστικής και Βασικής υλικής Συνδρομής του Ταμείου Ευρωπαϊκής Βοήθειας Απόρων (ΕΠ ΕΒΥΣ ΤΕΒΑ) – FundfortheEuropeanAidforthemostDeprived (FEAD). Στην παρούσα εργασία διερευνάται αν το συγκεκριμένο πρόγραμμα επιτυγχάνει τον στόχο του, δηλαδή την καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας στη χώρα μας. Αναλύονται δευτερογενή δεδομένα από τη βάση Eurostat σχετικά με τον κίνδυνο φτώχειας του πληθυσμού της Ελλάδας σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και τη διακύμανση της ανεργίας και των δεικτών της την τελευταία δεκαπενταετιά. Ακόμη δίνονται δεδομένα ΚΕΑ και ΤΕΒΑ εφόσον το δεύτερο είναι άμεσα συνδεδεμένο με το πρώτο και δίνουν συνολική εικόνα της ακραίας φτώχειας στην πρωτεύουσα όπου υλοποιεί το πρόγραμμα η ερευνήτρια και στην επικράτεια. Τέλος, από την έρευνα πεδίου αναδείχθηκε το γεγονός ότι το Πρόγραμμα έχει ένα ανακουφιστικό ρόλο στη ζωή των ωφελούμενων με κυρίαρχο ζητούμενο και λύση στην ακραία φτώχεια την εύρεση εργασίας για την εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης και όχι απλά τη λήψη προνοιακών βοηθημάτων.