The use of sexual violence and of prostitution as means of warfare: an international law perspective

Η παρούσα Διπλωματική Εργασία μελετά την επιρροή του κριτικού φεμινισμού στο Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο. Ο κριτικός φεμινισμός παρατηρεί ότι την περίοδο ενόπλων συρράξεων τα θύματα σεξουαλικής βίας είναι περισσότερα από το αναμενόμενο, καθότι εκτός των γυναικών, είναι και οι άνδρες που μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας, πράγμα που οδηγεί στην ερώτηση αν αυτή η παρατήρηση διαμορφώνει την κρατική πρακτική ώστε αυτή να αποδέχεται τη σεξουαλική βία σε ένοπλες συρράξεις. Επιπλέον, μέσω του κριτικού φεμινισμού, παρατηρείται ότι εμπρόθετος δράση έχουν και άλλοι δρώντες εκτός από τους στρατιώτες. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι οι γυναίκες, που παραδοσιακά ορατοποιούνται ως θύματα, συμμετέχουν παραδοσιακά και ως μαχητές στις συρράξεις, και το πως ο Maupassant παρουσιάζει στις μικρές του ιστορίες σεξεργαζόμενα άτομα έχοντα εμπρόθετο δράση, άλλη μια ερώτηση εγείρεται: αν το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο μπορεί να αναγνωρίσει τα σεξεργαζόμενα άτομα είτε ως μαχητές, μέλη οργανωμένων ένοπλων ομάδων ή αμάχων που συμμετέχουν ενεργά στις εχθροπραξίες. Υποστηρίζεται ότι ο κριτικός φεμινισμός επηρεάζει και εμπλουτίζει το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο, χωρίς όμως να αλλάζει το βασικό περιεχόμενο των κανόνων του. Η ανδρική θυματοποίηση και η γυναικεία βία στο στρατό δεν μπορούν να νοηθούν ως Κρατική πρακτική, καθώς υπάρχει μεγάλη ομοιόμορφη Κρατική πρακτική που καταδικάζει αυτές τις συμπεριφορές, ακολουθούμενη από opinio juris. Επιπροσθέτως, ενώ είναι αλήθεια ότι τα σεξεργαζόμενα άτομα δύνανται να έχουν εμπρόθετη δράση στις ένοπλες συρράξεις, αδυνατούν όμως να ικανοποιήσουν τα κριτήρια για την αναγνώριση τους ως μαχητές, μέλη οργανωμένων ενόπλων δυνάμεων ή ενεργά συμμετεχόντων στις εχθροπραξίες.