Κτισμένη πολιτιστική κληρονομιά και αστική ανθεκτικότητα: θεωρητική προσέγγιση και μελέτες περιπτώσεων

Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης συνεχίζει να επηρεάζει τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Μία από τις στρατηγικές που χρησιμοποιείται για τη δημιουργία της βιώσιμης αστικής ανάπτυξης είναι η συμπύκνωση των αστικών περιοχών. Επειδή τα έργα πυκνοποίησης πραγματοποιούνται συχνά σε ιστορικά περιβάλλοντα, αυτό το μοντέλο μπορεί να αντιπροσωπεύει μια πρόκληση για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Με έμφαση στις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες, η δημοφιλής τριμερής βιωσιμότητα έχει επιτύχει. Πολλές πόλεις αντιμετωπίζουν την ταχεία αύξηση του πληθυσμού και η πυκνότητα παρουσιάζεται συνήθως ως ένα μέσο για την επίτευξη βιώσιμης αστικοποίησης εξασφαλίζοντας συμπαγή, μικτή και αποτελεσματική περιοχή χρήσης αστικού χώρου. Ωστόσο, η πυκνότητα είναι αμφίδρομη και μπορεί να προκαλέσει δυσμενείς συνέπειες όπως η υποβαθμισμένη ταυτότητα του τόπου και η απειλούμενη πολιτιστική κληρονομιά. Αν θέλουμε να πετύχουν στη δημιουργία όχι μόνο περιβαλλοντικών, οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμων πόλεων, πρέπει επίσης να συζητήσουμε πώς μπορούμε να αναπτύξουμε πολιτιστικά βιώσιμες πόλεις. Ωστόσο, μέχρι στιγμής εκεί υπήρξαν λίγες σκέψεις για το ρόλο της πολιτιστικής κληρονομιάς στην ακαδημαϊκή λογοτεχνία με πυκνότητα και σχεδιασμό για μια «συμπαγής πόλη».