Η αρχή της προστατευομένης εμπιστοσύνης μέσα από τη νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων

Η παρούσα εργασία έχει ως θέμα «Η αρχή της προστατευομένης εμπιστοσύνης μέσα από τη νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων». Η αρχή της προστατευομένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου έχει γερμανική προέλευση και σταδιακά απασχόλησε τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Αρχικά η νομολογία εμφανίστηκε επιφυλακτική ως προς την αρχή της προστατευομένης εμπιστοσύνης μέχρι την ρητή αναγνώριση αυτής ως μια συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής με την απόφαση σταθμό 1508/2002 του Στ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία δέχτηκε ότι ευθέως συνάγεται από την αρχή του κράτους δικαίου και ιδίως τα άρθρα 2 § 1 και 5 § 1 του Συντάγματος. Πλέον είναι ιδιαίτερα συχνή η επίκληση της αρχής, γεγονός που καταδεικνύει τη δυνατότητά της να προστατεύσει αποτελεσματικά τον διοικούμενο έναντι της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας. Σε περιόδους δημοσιονομικής κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε, ο δικαστικός έλεγχος των μέτρων εφαρμογής της δημοσιονομικής πολιτικής ανάγεται σε έλεγχο της συμβατότητάς τους προς ένα διαφοροποιημένο πλέον δημόσιο συμφέρον, δημοσιονομικού κυρίως χαρακτήρα. Παράλληλα, όμως, με τη συχνή επίκληση της αρχής ελλοχεύει ο κίνδυνος της αδράνειας και της παγίωσης δεδομένων και καταστάσεων σε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος με πλείστες αλματώδεις κοινωνικοοικονομικές μεταβολές. Κατά συνέπεια, δέον είναι να αναζητηθεί η θέση της αρχής μεταξύ της υποχρέωσης για σταθερότητα και της ανάγκης για αναθεώρηση και αλλαγή των κοινωνικοοικονομικών σχέσεων.