Η προσφυγή κατά του κλητήριου θεσπίσματος

Αντικείμενο μελέτης της παρούσης εργασίας είναι η διάταξη του άρθρου 322 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, η οποία αφορά στην προσφυγή κατά του κλητηρίου θεσπίσματος. Πρόκειται για ένα ουσιώδες δικαίωμα του κατηγορουμένου στην ποινική δίκη, το οποίο απαντάται πολύ συχνά στη δικαστηριακή και δικηγορική πρακτική, αφού αποτελεί ένα σημαντικό μέσο άμυνας του προσφεύγοντος, προτού εκτεθεί στη δοκιμασία του ποινικού ακροατηρίου. Στο πρώτο μέρος της εργασίας γίνεται μία σύντομη αναφορά στις περιπτώσεις της απευθείας παραπομπής του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και στην έννοια του κλητηρίου θεσπίσματος. Εν συνεχεία, στο δεύτερο μέρος, αναλύεται η νομική φύση και ο σκοπός της προσφυγής κατά του κλητηρίου θεσπίσματος, οι περιπτώσεις στις οποίες προβλέπεται η υποβολή της καθώς και ο τρόπος άσκησης αυτής. Ακολουθεί, στο τρίτο μέρος, η διαδικασία που τηρείται μετά την άσκηση της προσφυγής ανάλογα με το αρμόδιο όργανο που επιλαμβάνεται αυτής. Τέλος, στο τέταρτο μέρος, επισκοπούνται ορισμένα ζητήματα θεμελιώδους σημασίας που αφορούν στη συγκεκριμένη διάταξη όπως είναι οι προϋποθέσεις εφαρμογής της αρχής ne bis in idem και η επίδραση της προσφυγής στο θεσμό της αναστολής της παραγραφής.