Ατομική επιλογή κοινωνικής αποχώρησης ή στο περιθώριο της εργασίας; προσεγγίζοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό

Στα πλαίσια της ύπαρξης κοινωνικών ομάδων οι οποίες τίθενται εκτός των προκαθορισμένων ορίων της παραγωγικά προσδιορισμένης και ενεργούς κοινωνικής ζωής παρατηρείται ότι αυτές ταυτίζονται, στη σύγχρονη κοινωνική συνείδηση, με τον νεοσύστατο όρο του κοινωνικού αποκλεισμού. Έναν όρο, όμως, για τον οποίο δεν υπάρχει ένας τεκμηριωμένος ορισμός που να αποδίδει εννοιολογικά το περιεχόμενο του. Η διαπίστωση, αυτή, αποτελεί και το κίνητρο για τη διερεύνηση των στοιχείων που οδηγούν στην πολιτική υιοθέτηση του.\r\n Η ερευνητική εργασία υλοποιείται μέσω της μελέτης των σχετικών κειμένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυριότερα μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης επιστημονικού υλικού. Από την έρευνα αποδεικνύεται ότι, οι εισηγητές του προαναφερθέντος όρου είναι οι φορείς της ευρωπαϊκής πολιτικής και όχι η επιστημονική κοινότητα. Επιπρόσθετα αποτιμάται ότι, οι παράγοντες που συντελούν στη δημιουργία καθοριστικών εμποδίων συμμετοχής των ατόμων στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική οργάνωση είναι η φτώχεια και οι κανόνες που διέπουν τη μισθωτή εργασία και ότι, αυτοί, οι παράγοντες δεν συνάδουν με τον όρο του κοινωνικού αποκλεισμού. Για το λόγο που υποκρύπτεται της χρήσης του όρου συμπεραίνεται ότι, με τον τρόπο αυτό επινοείται μια τεχνική απόσπασης της προσοχής από το μείζων θέμα της φτώχειας. Την πηγή, δηλαδή, δημιουργίας των περιθωριοποιημένων ομάδων οι οποίες σχηματίζονται σε ένα περιβάλλον που το χάσμα των οικονομικών ανισοτήτων και η άνιση κατανομή του πλούτου διευρύνονται ολοένα και περισσότερο, γεγονός που αποσιωπάται και αποκρύπτεται προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εχόντων πολιτική και κοινωνική εξουσία. Ως εκ τούτου η άποψη που διατυπώνεται από τη γράφουσα είναι ότι, ο επικείμενος κίνδυνος της μη αναγνώρισης των διαστάσεων των καίριων, αυτών, κοινωνικών φαινομένων είναι, ήδη, ορατός και ενισχύεται μέσω μιας αόριστης ορολογίας η οποία και υποκρύπτει το πολύ σοβαρό και με γενικευμένες διαστάσεις πρόβλημα της κοινωνικής εξαθλίωσης. Συνεπώς η κοινωνική και ιδεολογική εγρήγορση του συλλογικού υποκειμένου είναι η μόνη πρόσφορη οδός.