Πολιτικές του αποκλεισμού και αποκλεισμοί της πολιτικής: η ταυτότητα του «επωφελούμενου» σε « νομαδικές» κοινωνικοπρονοιακές διαδρομές της σύγχρονης Ελλάδας

Στην παρούσα εργασία, οι «αντιναρκωτικές» πολιτικές μελετώνται στο προσκήνιο των πολιτικών για τον κοινωνικό αποκλεισμό. Σε ένα πρώτο μικροκοινωνικό επίπεδο, ως ενδεικτικοί κόμβοι αντιφάσεων, μεταξύ σταδιοδρομίας του «στίγματος» και της θεσμικής του διαχείρισης, που συμπυκνώνονται σε ρόλους «επωφελούμενων» ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Αλλά και σε ένα πρόσθετο μακροκοινωνικό πλαίσιο ανάλυσης νέων βιοκοινωνικών και ψυχοκοινωνικών ομαδοποιήσεων, που τέμνουν και επαναπροσδιορίζουν βασικά εγχειρήματα «ιδιότητας πολίτη». Η προβληματοποίηση των «ναρκωτικών» προσεγγίζεται αφενός σε μία αφηγηματική διαδρομή μεταξύ παγκοσμιοποίησης, εξευρωπαϊσμού και εθνικού κράτους, μέσα σε τρεις άξονες πολιτικής, κοινωνιολογικής και εγκληματολογικής εστίασης. Προσπαθούμε επί της «ουσίας», να παρακολουθήσουμε τη «νομαδικότητα» μίας εξουσίας μεταξύ κράτους και κοινωνίας πολιτών, έθνους-διεθνικών οργανισμών, ποινικής και κοινωνικοπρονοιακής μεταχείρισης, με τις ειδικότερες προδιαγραφές ελέγχου και ελευθερίας των σωμάτων που εγγράφονται σε αυτά της τα περάσματα. Με την επεξεργασία διαθέσιμων και δημοσιευμένων πρωτογενών δεδομένων αφετέρου, θέτουμε στο αναλυτικό επίκεντρο την «εθνική» αντιναρκωτική θεματοποίηση, κυρίως στη νέα χιλιετία, όπου η Ελλάδα καλείται να ξαναδιαβάσει τον εαυτό της και τις «φοβίες» του, με μία διάκριση του ιστορικού της χρόνου σε ένα «πριν» και ένα «μετά» της «κρίσης» του.