Οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην πρώιμη μεταπολίτευση: η περίπτωση του ΕΚΚΕ

Σε αυτή την εργασία επιχειρείται η ερευνητική προσέγγιση της πορείας του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (Ε.Κ.Κ.Ε.) στη ιστορικά πυκνή δεκαετία 1970-1980, μιας από τις μαζικότερες οργανώσεις του ιστοριογραφικά υποτιμημένου πολιτικού χώρου της «Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς». Η εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο το οποίο στηρίζεται κυρίως στη βιβλιογραφία, περιγράφονται αδρομερώς, αφ’ ενός το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο συγκρότησης του «μαρξιστικού – λενινιστικού χώρου» σε τοπική και διεθνή κλίμακα και αφ’ ετέρου μέσα από αυτή την προσέγγιση, η σχέση μεταξύ «πολιτικού» και «ιδεολογικού» και η συνεχής εναλλαγή των μεταξύ τους επικαθορισμών. Το δεύτερο μέρος βασίστηκε κυρίως στα υλικά της Οργάνωσης και στον κομματικό τύπο. Ακολουθώντας την αλληλουχία των πιο κρίσιμων ολομελειών του Κεντρικού Συμβουλίου έως το 1980 (σημείο της δεύτερης διάσπασης και ουσιαστικής αδρανοποίησης της Οργάνωσης), αποπειράται να περιγράψει τους όρους συγκρότησης και την πορεία του ΕΚΚΕ σε δύο χρονικές περιόδους που ορίζουν και την πολιτική πρακτική της Οργάνωσης: στην παρανομία της περιόδου 1970-1974, και στη «διωκόμενη νομιμότητα» της πρώιμης Μεταπολίτευσης.