Το οικογενειακό πλαίσιο ως παράγοντας έντασης ή άμβλυνσης της σχετικής με το έγκλημα ανασφάλειας

Ο φόβος του εγκλήματος και η εξ αυτού απορρέουσα ανασφάλεια έχουν αναχθεί σε μείζονα επιστημονικά ζητήματα από τη δεκαετία του 1970, καθώς πλήθος ερευνών ανέδειξαν τα υψηλά ποσοστά φόβου και ανασφάλειας που αφενός δεν ανταποκρίνονταν στα ποσοστά εγκληματικότητας και αφετέρου επέφεραν σοβαρές συνέπειες σε ατομικό, αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στην αναζήτηση των γενεσιουργών παραγόντων της ανασφάλειας και του φόβου του εγκλήματος, εντοπίζοντας τόσο υποκειμενικούς, όσο και περιβαλλοντικούς. Ωστόσο, μόνο τις δύο τελευταίες δεκαετίες άρχισε να διερευνάται η επίδραση του οικογενειακού πλαισίου, μολονότι είναι αδιαμφισβήτητος ο καίριος ρόλος που ασκεί στην διάπλαση της προσωπικότητας του ανθρώπου, καθώς και στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξή του. Εκκινώντας λοιπόν από τη μελέτη της επίδρασης των δομικών και λειτουργικών χαρακτηριστικών της οικογένειας στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου, ιδίως δε του παιδιού, επιχειρούμε να εξάγουμε συμπεράσματα για την επίδρασή τους και στην ανασφάλεια για το έγκλημα. Στη συνέχεια, διερευνούμε αφενός μεν τον τρόπο επιρροής των γονεϊκών πρακτικών στον φόβο που τυχόν αισθάνονται τα παιδιά τους, αφετέρου δε τον τρόπο με τον οποίο η ύπαρξη άλλων μελών μέσα στην οικογένεια, συζύγου, παιδιών, αδελφών εντείνει ή αμβλύνει τον προσωπικό φόβο για το έγκλημα, καθώς και τον αλτρουιστικό φόβο. Ακόμη, θα επιδιώξουμε να μελετήσουμε αν το οικογενειακό πλαίσιο αλληλοεπιδρά με κάποιο τρόπο στη σχέση που υφίσταται μεταξύ του φόβου του εγκλήματος και των άλλων παραγόντων του, αν δηλαδή μπορεί να αυξομειώσει την επιρροή τους. Τέλος, θα κάνουμε μία επισκόπηση στις επιπτώσεις που επιφέρει ο φόβος και η ανασφάλεια, ώστε να καταστεί εμφανής η σοβαρότητα του φαινομένου και η επιτακτική ανάγκη αντιμετώπισής του.