Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της απόφασης-πλαίσιο 20202/584/δευ και οι συνταγματικές εγγυήσεις του αρ. 6 για την σύλληψη και προφυλάκιση του κατηγορουμένου

Το φαινόμενο του διασυνοριακού εγκλήματος βρίσκεται σε έξαρση γι’ αυτό κατέστη απαραίτητη, στο πλαίσιο της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η λήψη νομοθετικών μέτρων για την καταπολέμηση του. Έτσι, θεσπίστηκαν βαθμιαία πολυάριθμα, ουσιαστικής και δικονομικής φύσεως, συμβατικά κείμενα, τα οποία αποσκοπούσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και συντονισμένα την διεθνή εγκληματικότητα. Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης αποτελεί ίσως το σημαντικότερο εργαλείο στη νομική φαρέτρα της Ένωσης. Υιοθετήθηκε με την απόφαση πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου στις 13 Ιουνίου του 2002 και η ενσωμάτωση του στην ελληνική έννομη τάξη έλαβε χώρα με το νόμο 3251/2004. Η υιοθέτηση του θεσμού του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης επέφερε ουσιώδεις αλλαγές στην μέχρι τότε συνεργασία των κρατών μελών, αφού ουσιαστικά επήλθε η κατάργηση του θεσμού της έκδοσης προσώπων και εισήχθη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των αρμόδιων δικαστικών αρχών των κρατών μελών, η οποία ερείδεται στην αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των δικαστικών αρχών των κρατών μελών και της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης1 έχει προκαλέσει έντονη κριτική, με κύριο κεντρικό σημείο τριβής την αρχή του διττού αξιοποίνου σύμφωνα με την οποία προκειμένου μια πράξη να στοιχειοθετήσει λόγο έκδοσης, πρέπει να θεωρείται αξιόποινη τόσο κατά την νομοθεσία του εκζητούντος, όσο και κατά την νομοθεσία του εκζητούμενου κράτους. Η πλήρωση της προϋπόθεσης του διττού αξιοποίνου, παρότι παρέμεινε ως κανόνας του θεσμού της λειτουργίας του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, συναντά και μια εξαίρεση στις κατηγορίες αξιόποινων πράξεων που απαριθμούνται στην παρ. 2 του αρ. 2 της απόφασης πλαίσιο και αντίστοιχα, για την ελληνική έννομη τάξη στην παρ. 2 του αρ. 10 του ν. 3251/2004 για τις οποίες η παράδοση, χωρεί χωρίς έλεγχο του διττού αξιοποίνου. \r\nΠεραιτέρω στην παρούσα εργασία, εκτός από την εξέταση του θεσμού του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, εξετάζεται στο δεύτερο μέρος του βασικού της κορμού, οι οριοθέτηση του φυσικού αγαθού, που συνιστά το αντικείμενο προστασίας του άρθρου 6 του Συντάγματος-η σχέση του προς το φυσικό αγαθό όπως αυτό ορίζεται εν γένει στο 5Σ, που συνιστά την έννοια γένους του. Στη συνέχεια επιχειρείται η συνταγματική οριοθέτηση των νομικών εννοιών σύλληψη-φυλάκιση, η ανάλυση των διαδικαστικών εγγυήσεων για το επιτρεπτό της σύλληψης και της φυλάκισης, η εφαρμογή των εγγυήσεων του αρ. 6 Σ μετά τη σύλληψη καθώς και η υποχρέωση απόλυσης του συλληφθέντος κατά την παράγραφο 3.συνταγματικές εγγυήσεις του άρθρου 6 του Συντάγματος, ως απαραίτητη προϋπόθεση της νομιμότητας της σύλληψης και της φυλάκισης του κατηγορουμένου. Αρχικά λοιπόν, γίνεται εννοιολογική