Η εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στη δημόσια διοίκηση

Σκοπός της εν λόγω διατριβής είναι η διερεύνηση των διαφορετικών πτυχών της ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης στη δημόσια διοίκηση, καθώς επίσης και η διενέργεια μίας προσπάθειας διαλεύκανσης των ηθικών διλλημάτων που συνεπάγεται η ενσωμάτωση αυτή. Η ενσωμάτωση και αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης στο σύνολο των πτυχών της δημόσιας διοίκησης δεν αρκεί να πραγματοποιηθεί μόνο επειδή αυτή αποτελεί ένα καινοτόμο τεχνολογικό σύστημα. Ακόμη και αν επέλθει πλήρης εξάλειψη των ηθικών κινδύνων που απορρέουν από την αξιοποίηση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, δεν μπορεί να καταστεί εφικτή αν δεν εφαρμοστεί κάτω από ειδικά σχεδιασμένες στρατηγικές που θέτουν ως επίκεντρο την εξυπηρέτηση των πολιτών. Άρα, η ερώτηση που χρήζει απάντησης δεν πρέπει να αφορά στο με ποιον τρόπο μπορεί να χρησιμοποιηθεί η τεχνητή νοημοσύνη για την επίλυση των προβλημάτων των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά στο ποια προβλήματα είναι αυτά που πρέπει να επιλυθούν μέσω της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης, το πώς μπορούν να επιλυθούν και για ποιον λόγο. Γενικότερα, θεωρούμε ότι την αποκλειστική ευθύνη για τα αποτελέσματα των ενεργειών και αποφάσεων των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να την έχει πάντα ο άνθρωπος, ενώ τα συστήματα αυτά δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται όταν υπάρχει η πιθανότητα να καθοδηγήσουν, προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, το ανθρώπινο υποσυνείδητο ή την ανθρώπινη συμπεριφορά, ώστε να καταλήξει να προκληθεί βλάβη προς τον ίδιο ή άλλον άνθρωπο. Σε κάθε περίπτωση, η από κοινού δημιουργία ενός κανονιστικού πλαισίου ηθικής και δεοντολογίας για την χρήση των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, από τους κυβερνητικούς φορείς και από τους ίδιους τους πολίτες, κρίνεται αμφοτεροβαρώς επικερδής, ωφέλιμη και αναγκαία.