Ιδεολογική και αισθητική διαχείριση των ελληνικών γραμματοσήμων 1861-1961

Αντικείμενο της διατριβής είναι η ιδεολογική και αισθητική διαχείριση των ελληνικών γραμματοσήμων από το 1861 έως το 1961. Με την εξέταση τόσο του τρόπου με τον οποίο η εικόνα του γραμματοσήμου μετατρέπεται σε λεκτική όσο και της αισθητικής του, επιχειρείται η καταγραφή και ανάδειξη των ενδεχομένων σχέσεων και αναλογιών της ιστορικής και καλλιτεχνικής εξέλιξης. Στοιχειοθετείται συνδυαστική μεθοδολογία, με την οποία προτείνεται η μελέτη του γραμματοσήμου ως είδος μη λεκτικής επικοινωνίας, ενώ, ταυτόχρονα, με τη μελέτη του περιεχομένου, προσεγγίζονται οι προθέσεις και οι συνθήκες επικοινωνίας αλλά και το είδος του λόγου του σε επίπεδο μορφής και δομής. Εκτίθεται και αναλύεται το σύνολο των εκδόσεων γραμματοσήμων της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων και ανέκδοτων σχεδίων. Παρατίθενται το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των εκδόσεων και ζητήματα σχετικά με την επιλογή της θεματολογίας, τον μηχανισμό εκδόσεων, τις τεχνικές εκτυπώσεων ασφαλείας και τους εκδοτικούς οίκους, δίνοντας βαρύτητα στον καλλιτέχνη - δημιουργό και στον ρόλο του στη διαμόρφωση της εικόνας του γραμματοσήμου. Τέλος, εξετάζεται η κοινωνική επίδραση του περιεχομένου, μέσω της πρόσληψης του αντικειμένου (γραμματόσημο) από το υποκείμενο (θεατής-κοινωνία). Με την πολύπλευρη μελέτη του γραμματοσήμου, επιχειρείται η ερμηνεία όψεων της πραγματικότητας που το γραμματόσημο προέβαλε μέσα από τον ιστορικό και δημιουργικό του χώρο αλλά και η συμβολή του στην καλλιτεχνική και αισθητική παιδεία.