Η ασφάλεια και η άμυνα στην Ευρώπη: η PESCO και οι προοπτικές της

Η εργασία αυτή ως σκοπό την έρευνα και την αναζήτηση των απαρχών της διαδικασίας ενοποίησης με επίκεντρο την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και την Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας. Ξεκινάμε πολύ νωρίς, μόλις μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1948, οπότε υπογράφεται η Συνθήκη των Βρυξελλών και έτσι ξεκινάει μία συμμαχία ευρωπαϊκών δυνάμεων για την διατήρηση της ειρήνης. Συνεχίζουμε με την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση και την ΕΚΑΧ το 1951, και όλες τις υπόλοιπες υπογραφείσες συνθήκες έως και τη Συνθήκη της Λισαβώνας, που υπεγράφη το 2007 και ξεκίνησε να ισχύει το 2009. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, η ανάπτυξη της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας και της ασφάλειας στον ευρωπαϊκό χώρο, προχωρούσε σταθερά αλλά αργά. Η διαδικασία της εμβάθυνσης είναι μία επώδυνη και μακρά διαδικασία, όπου κυριαρχεί η βούληση των κρατών μελών και οι απόψεις τους περί του είδους της ολοκλήρωσης που επιθυμούν. Ακριβώς αυτό σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στο διεθνές σκηνικό επηρέασαν την πορεία της ΚΕΠΠΑ και της ΚΠΑΑ. Θα δούμε όμως ότι μέσα από τις προστριβές, τις διαφωνίες και τις αποχωρήσεις από την Ένωση, οι διαδικασίες τελικώς οδεύουν προς το καλύτερο, με βελτίωση των υποδομών και των σχέσεων των χωρών και σύγκλιση απόψεων όσον αφορά το πεδίο της άμυνας. Η Συνθήκη της Λισαβώνας ήταν καταλύτης ενοποιητική διαδικασία, λόγω δεσμευτικότητα σας των νομικών κειμένων της, πού όμως δεν συνιστά υποχρεωτικότητα. Συνεχίζει να επιτρέπει στα κράτη να έχουν βούληση, όμως από τη στιγμή που αναλαμβάνουν υποχρεώσεις θα πρέπει να τις φέρουν εις πέρας. Για το λόγο αυτό πιστεύουμε ότι PESCO θα είναι μία επιτυχημένη διαδικασία, διότι έχει προοπτικές περαιτέρω εξέλιξης, όμως όχι στο άμεσο μέλλον.