Η υποκειμενοποίηση στον Μισέλ Φουκώ και στην Τζούντιθ Μπάτλερ: η ρήξη με την καρτεσιανή παράδοση

Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με την μετάβαση από την καρτεσιανή πρόσληψη του υποκειμένου ως ακέραιου θεμελίου της ανθρώπινης ύπαρξης σε αυτήν της θεώρησής του ως παραγώγου σχέσεων εξουσίας στο έργο των μεταδομιστών στοχαστών, Φουκώ και Μπάτλερ. Το υποκείμενο, από σταθερή ουσία που δομεί την γνώση και τις πολιτικές σχέσεις, όπως ανέκυψε από τη μέθοδο της λογικής αμφιβολίας, υποβάλλεται εκ νέου στη βάσανο της αμφιβολίας ως εξαρτώμενο από τις ιστορικές συνθήκες και τις εξουσιαστικές δομές που το έφεραν στο φως και το ανέδειξαν σε μείζονος σημασίας έννοια για τη νεωτερική φιλοσοφία. Από τη μια πλευρά, ο Φουκώ ανέλυσε διαφορετικές μορφές του, όπως αυτή του πειθαρχικού και του σεξουαλικού όντος, που αναπτύχθηκαν στον ορίζοντα της βιοπολιτικής και από την άλλη, η Μπάτλερ επεσήμανε την ζωτική παράμετρο του φύλου στην έγκληση του υποκειμένου και την επιτελεστική δράση των σωμάτων μέσω της οποίας επισφραγίζεται η υποκειμενοποίησή τους. Στο τέλος, επιχειρείται η υπεράσπιση της νέας θεώρησης του υποκειμένου από επιστημολογική και πολιτική σκοπιά και διερευνώνται οι δυνατότητες αντίστασης στη διαδικασία διαμόρφωσης του.