Η επιφύλαξη της ενωσιακής δημόσιας τάξης στο θεσμό του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης

Στην παρούσα ενδελεχή μελέτη θα αναλυθεί επιμελώς η θεμελιώδης και επικρατούσα στην ενωσιακή νομολογία τάση και θεωρητικές απόψεις περί του πώς μπορεί η αόριστη έννοια της ενωσιακής δημόσιας τάξης, με το περιεχόμενο που προσλαμβάνει από το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο και τα όρια που θέτει στην ενωσιακή ποινική συνεργασία, να λειτουργήσει ως επιφύλαξη προς αναβολή ή ακόμα και ματαίωση της εκτέλεσης ενός ΕΕΣ και της επακόλουθης παράδοσης του εκζητουμένου. Συγκεκριμένα, στην παρούσα διπλωματική εργασία θα εξετασθούν, κατ' αρχήν, τόσο οι νομικές βάσεις στις οποίες μπορεί να θεμελιωθεί μία τέτοια δυνατότητα, ιδίως το κρίσιμο άρθρο 1, παράγραφος 3 της Απόφασης-Πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ, στον βαθμό που λειτουργεί απλώς ως επιταγή σεβασμού των κατά το άρθρο 6 ΣΕΕ θεμελιωδών δικαιωμάτων και νομικών αρχών ή ακόμα και ως συγκεκαλυμμένος λόγος άρνησης εκτέλεσης ενός ΕΕΣ, εκτός των κατά τη νομολογία του ΔΕΕ εξαντλητικών λόγων άρνησης εκτέλεσης ενός ΕΕΣ κατ' άρθρα 3-4α της Απόφασης-Πλαίσιο, όσο και τα εννοιολογικά στοιχεία των επιμέρους θεμελιωδών δικονομικών δικαιωμάτων του εκζητουμένου που μπορούν να υπαχθούν στην έννοια της ενωσιακής δημόσιας τάξης αλλά και η βαρύτητα αυτών να επιφέρουν τις προβλεπόμενες έννομες συνέπειες, λόγω της προσβολής τους, κατά την υλοποίηση της ποινικής συνεργασίας, ενόψει της ανάγκης προστασίας του οικείου προσώπου. Ειδικότερα, η ανάλυση των εξεταζόμενων προβληματικών θα στηριχθεί στην εξέλιξη της εκτενούς νομολογίας του ΔΕΕ, με στοχευμένες αναφορές και στην σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ, εκκινώντας από την πρώιμη προσπάθεια να εξισορροπηθούν οι αρχές της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αναγνώρισης των δικαστικών ποινικών αποφάσεων με την προστασία των δικαιωμάτων του εκζητουμένου και να μετατραπούν από αμάχητα σε ανατρέψιμα τεκμήρια, μέχρι την αρχική και τη νεότερη προσέγγισή της σχετικά με το εύρος και το περιεχόμενο του πλαισίου των προστατευόμενων από τα άρθρα 4 και 47 εδ.β ΧΘΔΕΕ θεμελιωδών δικαιωμάτων, δηλαδή της απαγόρευσης απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης και του δικαιώματος δίκαιης δίκης αντίστοιχα, τα οποία, λόγω του απόλυτου χαρακτήρα τους κρίθηκαν εξαιρετικά ως άξια μείζονος προστασίας εις βάρος των επιδιωκόμενων με την Απόφαση-Πλαίσιο σκοπιμοτήτων. Επίσης, η διπλωματική εργασία επικεντρώνεται εκτενώς στις προκρινόμενες ελεγκτικές διαδικασίες και τα στάδια που διέρχεται το ΔΕΕ για την εκτίμηση της προσβολής των ανωτέρω δικαιωμάτων ενόψει της εκτέλεσης ενός ΕΕΣ, τις προσαρμογές τους σε καθ’ εκάστη υπόθεση αναλόγως το υπό εξέταση κρινόμενο θεμελιώδες δικαίωμα αλλά και τις θεωρητικές απόψεις και πρακτικούς προβληματισμούς που διατυπώθηκαν περί της δυνατότητα τροποποίησής τους χάριν της παροχής φιλικότερης και λιγότερο επιφυλακτικής προς τα δικαιώματα του εκζητουμένου προστασίας. Τέλος, θα προσεγγιστεί συνοπτικά η εξεταζόμενη εξισορρόπηση των αντίρροπων επιδιώξεων της αποτελεσματικότητας της διακρατικής συνεργασίας και της προστασίας των δικαιωμάτων στο ποινικό υποσύστημα του ΕΕΣ υπό το πρίσμα της ταυτόχρονα παρεχόμενης δικαστικής προστασίας, διαδικαστικών κριτηρίων και τεκμηρίων, όπως το θεμελιώδες τεκμήριο ισοδύναμης προστασίας, που ρυθμίζονται στη δικαιοταξία της ΕΣΔΑ και τη συναφή θεμελιώδη νομολογία της.