Η νομική αναγνώριση της ομόφυλης συντροφικότητας ως πολιτική διεκδίκηση: (Α)δυνατότητες της δικαιοσύνης και η απορία του υποκειμένου

Η νομική αναγνώριση της ομόφυλης συντροφικότητας αποτελεί ένα από τα πιο επίκαιρα ερωτήματα διεθνώς για τα ΛΟΑΤΚΙ κινήματα και τη σχετική θεωρία. Η νομική αναγνώριση των συντρόφων του ίδιου φύλου αποτελεί για ένα μέρος του κινήματος και της θεωρίας ένα ανατρεπτικό, πολιτικό πρόταγμα, το οποίο επιδιώκει να εξασφαλίσει ένα ασφαλές νομικό έδαφος δικαιωμάτων και προνομίων στα ομόφυλα ζευγάρια παρόμοιων με εκείνα που απολαμβάνουν τα ετερόφυλα. Ωστόσο, η ιστορικοποίηση της αναγνωρισμένης συντροφικής σχέσης και πιο συγκεκριμένα του θεσμού του γάμου προδίδει τους δεσμούς της με την ιδιοκτησία, την αναπαραγωγή του έθνους, την εκκλησία, τις έμφυλες διακρίσεις, τον αποκλεισμό, και τη βιοπολιτική ταξινόμηση των ερωτικών πρακτικών, της οικειότητας και της σχεσιακότητας. Η έρευνά μου επιδιώκει να αναδείξει και να αποκριθεί στην απορία που δημιουργείται μεταξύ της νομικής αναγνώρισης των ομόφυλων ζευγαριών ως χειραφετητικής πολιτικής διεκδίκησης και νομικής ρύθμισης, και του συγκειμένου ιστορικού κοινωνικού και πολιτικού, που σημαίνει τους θεσμούς αναγνωρισμένης συντροφικότητας, με προνομιακό και κυρίαρχο εκείνον του γάμου. Ποιό είναι το υποκείμενο που διαμορφώνεται στο πλαίσιο ενός τέτοιου θεσμού; είναι ένα και ενιαίο έγγαμο υποκείμενο και τι θα σήμαινε η προβληματοποίησή του; Πώς και σε ποιό βαθμό οι θεσμοί αναγνωρισμένης συντροφικότητας διαμορφώνουν το έγγαμο υποκείμενο; Είναι όλες οι ιστορίες συμπερίληψης και υπαγωγής στο νόμο ίδιες; Τι παθαίνει ο νόμος όταν διαστέλλεται το ιδίωμα του; Και τι θα μπορούσε να μας αφηγηθεί αυτός ο μετασχηματισμός για τις εγκλήσεις που συγκροτούν και καθυποτάσσουν; Υπάρχει κάποια δικαιοσύνη στη συμπερίληψη και πως αυτή θα πρέπει να εννοηθεί; Ποιος είναι ο προσίδιος τόπος της -αν υπάρχει τέτοιος- και μπορεί αυτόν να τον ενοικήσει ο νόμος; Και τέλος, έχει σημασία η θέση από την οποία εκφέρει καμία αυτές τις κρίσεις και οι τρόποι της ερωτηματοθεσίας; Η έρευνα μου, με αναφορά στο ελληνικό συγκείμενο και εκκινώντας από το τεθειμένο συνήθως διλημματικά ερώτημα “υπέρ ή κατά” της νομικής αναγνώρισης επιδιώκει να περιπλέξει αυτό το δίλημμα με αναλυτικά εργαλεία δανεισμένα από την κριτική θεωρία, την πολιτική φιλοσοφία, τη φεμινιστική θεωρία, την κουήρ θεωρία και τη θεωρία της αποδόμησης, αν και όχι εξίσου και συμμετρικά. Τοποθετώντας την ανάλυσή μου στο πεδίο των σπουδών φύλου και σε εκείνο των κριτικών νομικών σπουδών θα επιδιώξω μια διεπιστημονική θεωρητική προσέγγιση των τεθειμένων ερευνητικών ερωτημάτων.