Αειφόρος ανάπτυξη και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας: το ευρωπαϊκό και εθνικό νομοθετικό πλαίσιο

Τα τελευταία χρόνια γίνεται συχνή αναφορά στην έννοια της αειφόρου ανάπτυξης, μια έννοια η οποία πρωτοεμφανίστηκε στην παγκόσμια κοινότητα ως μέσο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής που λειτουργεί εις βάρος του φυσικού μας περιβάλλοντος. Τόσο ο Ο.Η.Ε όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέλαβαν την εφαρμογή της εν λόγω αρχής, λαμβάνοντας μέτρα θωράκισης της σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο αντίστοιχα. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να καθιερώσει την αρχή της αειφόρου ανάπτυξης μέσα από μέτρα που θα ενισχύσουν την βιωσιμότητα του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα, μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, κατοχυρώνει στις διατάξεις του άρθρου 24 που σχετίζεται με την προστασία του περιβάλλοντος την αρχή της αειφόρου ανάπτυξης, αποτελώντας για τον νομοθέτη άξονα για την χάραξη περιβαλλοντικής πολιτικής. Για να επιτευχθεί ο σκοπός της, η Ευρωπαϊκή Ένωση θεώρησε ως αναγκαία προτεραιότητα την μετάβαση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, καθώς η ολοένα και αυξανόμενη χρήση των περιβαλλοντικών αγαθών οδηγεί στην πλήρη εξάντληση τους. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι τα πλεονεκτήματα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας υπερτερούν έναντι των μειονεκτημάτων, σύμφωνα με τους εμπλεκόμενους φορείς στον τομέα της ενέργειας και του περιβάλλοντος, υπάρχουν νομικά ζητήματα που πρέπει να αποσαφηνιστούν. Το κυριότερο νομικό ζήτημα που απασχολεί την νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η χωροθέτηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, κυρίως των αιολικών πάρκων. Όμως, πριν φθάσουμε στην διαδικασία της χωροθέτησης, υπάρχουν στάδια που πρέπει να μελετηθούν, όπως είναι η άδεια εγκατάστασης και λειτουργίας των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και τα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος μέσω των διατάξεων του δημοσίου δικαίου.