Εκκλησία, Έθνος, Πατριωτισμός. Μια αμφιλεγόμενη σχέση : η περίπτωση της Φλώρινας

Η συγκεκριμένη εργασία εξετάζει την άνοδο του πολιτικού λόγου από την πλευρά των εκκλησιαστικών αρχών της χώρας από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα. Κατά τη διάρκεια του παραπάνω χρονικού πλαισίου, η Εκκλησία και η θρησκεία απέκτησαν έναν ενεργό ρόλο στα πολιτικά πράγματα σε τέτοιο βαθμό ώστε να χρησιμοποιούν και πολιτικά μέσα αγώνα όπως συλλαλητήρια, δημοψηφίσματα (θέμα ταυτοτήτων) έως και δήλωση υποστήριξης πολιτικών υποψηφίων. Τα εθνικά θέματα της περιόδου εκείνης (ζήτημα της ονομασίας της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας) κατείχαν μεγάλο μέρος της πολιτικής ατζέντας. Η εκκλησία φάνηκε να θέλει να διεκδικήσει τη διαχρονική της θέση ως παράγοντα εθνοδόμησης, αναπολώντας ταυτόχρονα το ρόλο της στις προ-νεωτερικές κοινωνίες. Έτσι, θεωρώντας πως κατέχει ακόμα την ίδια θέση που είχε στην προνεωτερική κοινωνία (ως θεματοφύλακας της ταυτότητας) υιοθέτησε την ίδια συμπεριφορά και απέκτησε δημόσιο λόγο, ο οποίος είχε ως βασικό άξονα την έννοια και αξία του πατριωτισμού. Ως παράδειγμα, χρησιμοποιούμε τη Φλώρινα, μια ακριτική πόλη, στην οποία η τοπική Εκκλησία έχει έντονη πολιτική δράση και εκφέρει δημόσιο πολιτικό λόγο και μάλιστα με τρόπο δυναμικό.