Ο πολιτικός λόγος των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων και η ηχώ του, 1959 – 1963

Μέσα από τον Ελληνοκυπριακό και Τουρκοκυπριακό Τύπο, αναδεικνύονται οι δυναμικές της περιόδου 1959 - 1963, κυρίως σε σχέση με την πορεία σύγκρουσης μεταξύ των εθνικισμών στο νησί, οι φορείς των εθνικιστικών ιδεολογιών αλλά και η πολύπλοκη ένταξη των εθνικών αλυτρωτισμών στο ψυχροπολεμικό κλίμα που αναδύεται μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο συμβιβασμός που επιτυγχάνεται με την κυπριακή ανεξαρτησία το 1960 καταγράφεται ως ανατροπή που προσπαθεί να βάλει τέλος στη σύγκρουση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στην ουσία μια έξοδος από το αδιέξοδο που παρατηρήθηκε την προηγούμενη περίοδο στις διαβουλεύσεις όλων των εμπλεκομένων μερών (Ελλάδα, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κύπρος). Η κυπριακή ανεξαρτησία υποχρεώνει την ανάδυση μιας «κυπριακότητας» που θα καθιστά τις δύο κοινότητες υπεύθυνες για το μέλλον του νησιού. Στο πλαίσιο της ανεξαρτησίας οι δύο κοινότητες εισέρχονται σε μια λογική απόδειξης της ελληνικότητας και της τουρκικότητας του κυπριακού χώρου, γεγονός που αναδεικνύει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα του κυπριακού κράτους. Έτσι, ο συμβιβασμός που επιχείρησε να υπερκεράσει τους εθνικούς αλυτρωτισμούς του παρελθόντος προσλαμβάνεται από τις εθνικιστικές δυνάμεις της κάθε κοινότητας ως το εμπόδιο της εθνικής ολοκλήρωσης.