Οι Ιρανές εν Αθήναις: μικρή διασπορά, μεγάλες αποστάσεις

Στην εργασία αυτή, προσπάθησα αφενός να δω τη διασπορά με μία κριτική οπτική στους πάγιους ορισμούς της που βασίζονται στη φυσικοποιημένη έννοια του έθνους και της εθνικής ταυτότητας τονίζοντας τις ασυμμετρίες και τις ανισότητες εντός της. Αφετέρου να δείξω τις πολλαπλές μορφές του ανήκειν στη διασταύρωση του φύλου, της εθνοτικής ομάδας και της κοινωνικής θέσης, εντός των ιεραρχικών σχέσεων. Μέσα από μνήμες, αφηγήσεις και βιώματα τεσσάρων Ιρανών γυναικών οι οποίες μένουν στην Αθήνα διερωτώμαι για την ομοιογένεια των διασπορικών ταυτοτήτων, την υβριδικότητά τους, την έννοια του σπιτιού (home) και της πατρίδας (homeland). Η Ιρανική διασπορά ουσιαστικά διαμορφώνεται μετά την επανάσταση του 1979 και στην Αθήνα ειδικά αποτελεί έναν μικρό και ταυτόχρονα ανομοιογενή πληθυσμό. Οι Ιρανές/οί μπορεί να έχουν το κοινό στοιχείο της εθνικότητας αλλά παράλληλα διαφοροποιούνται ως προς τη θρησκεία, την κοινωνικο-οικονομική τάξη, την κινητικότητα εντός και πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας, την πολιτική ιδεολογία, την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη και άλλα στοιχεία.