«Διαμαρτυρία-πορεία-Μαντόνα»: παράφωνες επιτελέσεις του πολιτικού

Η δολοφονία του/της queer, οροθετικού/ής ακτιβιστή/τριας και αντιφασίστα/στριας drag queen Ζακ Κωστόπουλου / Zackie Oh! ακολουθήθηκε από την άμεση κινητοποίηση συλλογικοτήτων, ομάδων και ατόμων που από κοινού απαίτησαν διερεύνηση των συνθηκών και απόδοση δικαιοσύνης. Σύντομα ωστόσο, οι πρωτοβουλιακές αυτές κινητοποιήσεις οδηγήθηκαν μέσα από μία σειρά διαφοροποιήσεων και διαφωνιών, στην διάσπαση. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, το κάλεσμα σε «ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΠΟΡΕΙΑ-ΜΑΝΤΟΝΑ» που απηύθυναν οι ΛΟΑΤΚΙ+ συλλογικότητες, ανάγγειλε μία αναχώρηση από τη νόρμα της πολιτικής κινητοποίησης. Ερευνητικό ερώτημα της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτέλεσε το εάν και με ποιους τρόπους η κινητοποίηση του σημαίνοντος «Μαντόνα», μέσα από τις ενσώματες, queer επιτελέσεις ακρόασης, χορού και τραγουδίσματος που ακολούθησαν την δολοφονία και συνόδευσαν τις κινητοποιήσεις μνήμης και διαμαρτυρίας, «ανατάραξε» το «πολιτικό», το οντολογικό καθεστώτος που επιβάλλει και υποβάλει τους όρους που ρυθμίζουν ποιος/α/ο και υπό ποιους όρους μπορεί να εμφανίζεται ως επαρκές πολιτικά, ή επαρκώς πολιτικό υποκείμενο. Το εθνογραφικό υλικό -συνεντεύξεις/συζητήσεις με queer υποκείμενα που πήραν μέρος στις κινητοποιήσεις, (ψηφιακή) αρχειακή έρευνα και αυτοεθνογραφικές παρατηρήσεις- συζητήθηκε μέσα από το αναλυτικό πλαίσιο της μεταδομιστικής φεμινιστικής/κουήρ θεωρίας σε δύο ξεχωριστά αλλά αλληλοσυνδεόμενα επίπεδα· αυτό της σχέσης του/της Ζακ/Ζάκι με την Madonna και αυτό των ενσώματων, queer επιτελέσεων που συνόδευσαν τις κινητοποιήσεις μνήμης και διαμαρτυρίας. Θέτοντας ερωτήσεις σχετικά με την «κοσμοποιητική» δυνατότητα των αποταυτισιακών επιτελέσεων του/της Ζακ/Ζάκι, τις σχέσεις μεταξύ συν-αισθήματος και queer πολιτικής πράξης, χορευτικής επιτέλεσης και ΛΟΑΤΚΙ+/queer δικαιωματικής διεκδίκησης και τέλος, τραγουδίσματος και «καθεστώτους ακουστότητας» επιχείρησα να να διαυγάσω τους όρους και να διαφωτίσω το πλαίσιο εντός του οποίου τέθηκε το ερευνητικό ερώτημα. Συμπέρασμα της παρούσας εργασίας αποτελεί ότι οι ενσώματες, queer επιτελέσεις που κινητοποιούμενες από το σημαίνον «Μαντόνα», συνόδευσαν τις κινητοποιήσεις μνήμης και διαμαρτυρίας, προβληματοποιούν το «πολιτικό», εκθέτοντας τους τρόπους που αυτό ρυθμίζει ποια σώματα λογίζονται ως πολιτικά επαρκή, ποιοι χώροι λογίζονται ως επαρκείς «χώροι εμφάνισης» της πολιτικής πράξης και τέλος ποια σωματικά ενεργήματα λογίζονται ως επαρκώς πολιτικά.