Η διαδικασία ασύλου ως κυρίαρχη προσφυγική πολιτική: η περίπτωση της Ελλάδας

Το σύστημα ασύλου ως κυρίαρχη προσφυγική πολιτική, αποτελείται από δύο αντιμαχόμενες διαστάσεις. Από την μία πλευρά, οι παγκόσμιες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συγκυρίες, σε συνδυασμό με κυριαρχικά κρατικά όρια και επιταγές. Από την άλλη πλευρά, η προστασία των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αναλυτικότερα, ενσαρκώνει μία διαμάχη ανάμεσα στο δικαίωμα των κρατών για εθνική κυριαρχία και στην κατοχύρωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των προσφύγων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τρόπος διάρθρωσης του συστήματος ασύλου αντανακλά τόσο τις κυρίαρχες πολιτικές επιταγές, όσο και το όραμα για την προστασία των προσφύγων. Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η μελέτη της διαδικασίας παροχής ασύλου στην Ελλάδα. Σε αυτό το πλαίσιο, θα μελετηθεί η ελληνική διαδικασία ασύλου με σκοπό να αποκαλυφθεί η πραγματική της διάσταση. Αναλυτικότερα, θα εξεταστούν οι διαδικασίες παροχής ασύλου στους πρόσφυγες, τα πιθανά εμπόδια και οι δυσκολίες που συναντάνε κατά την προσπάθειά τους να αναγνωριστούν στην Ελλάδα, καθώς και οι επιπτώσεις που έχει ο τρόπος διάρθρωσης του συστήματος ασύλου στους αιτούντες άσυλο. Η ερευνητική μεθοδολογία που κρίθηκε καταλληλότερη, για την ανάλυση και την κατανόηση των δεδομένων της έρευνας σε πρώτο επίπεδο, είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση και στην συνέχεια η ποιοτική μέθοδος, προκειμένου να αναδειχθεί η διαδικασία του ασύλου από την οπτική των εργαζομένων στο προσφυγικό και της Υπηρεσίας Ασύλου. Η έρευνα ανέδειξε πως ο κυρίαρχος λόγος κατασκευάζει νοηματικά τους πρόσφυγες ως «πρόβλημα» και ως «απειλή για την ασφάλεια», ως μια απόπειρα νομιμοποίησης κατασταλτικών και αποτρεπτικών πολιτικών ελέγχου και περιορισμού των προσφυγικών ροών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ελληνικό σύστημα ασύλου εργαλειοποιείται και παύει να κατοχυρώνει τα θεμελιώδη δικαιώματα και να παρέχει επαρκή προστασία στους πρόσφυγες.