Η επιλογή επαγγέλματος σε σχέση με μια ελλειμματική εικόνα εαυτού : υιοθετώντας μια ψυχαναλυτική θεώρηση του αντικειμένου

Ο σκοπός σχεδιασμού και υλοποίησης της εν λόγω μελέτης αφορά στην αφήγηση του εξατομικευμένου βιώματος, προσκαλώντας τα υπό μελέτη υποκείμενα να υποδείξουν τα ίδια τους παράγοντες εκείνους που επέδρασαν στον τρόπο που μεταβόλισαν ψυχικά την εκ γενετής σωματική αναπηρία τους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ενδοψυχική διεργασία έχει πάντα μια κοινωνική αποτύπωση, διερευνάται το λανθάνον περιεχόμενο που διέπει την ενδεικτική επιθυμία επαγγελματικής ενασχόλησης των συμμετεχόντων, επιχειρώντας έτσι να καταδειχθεί η ερευνητική υπόθεση που υποστηρίζει ότι η επαγγελματική επιλογή δύναται να αποτελεί την ναρκισσιστική αναπλήρωση ενός ανάπηρου σώματος. Οι κεντρικές θεματικές ενότητες που μελετούνται αφορούν: 1) στη σημασία ανάδειξης της διυποκειμενικότητας στη μελέτη του γνωστικού πεδίου της αναπηρίας, 2) στη μελέτη και επεξεργασία της ανάληψης της γονικής ιδιότητας και των ποιοτικών εκείνων χαρακτηριστικών που περιγράφουν την σχέση γονέα - παιδιού (εστιάζοντας στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πρωταρχικού δεσμού), και 3) στο πώς η γέννηση ενός παιδιού με αναπηρία διαμεσολαβεί την σχέση γονέα – βρέφους. Στην εν λόγω έρευνα έλαβαν μέρος 7 συμμετέχοντες (4 άνδρες και 3 γυναίκες) που βίωναν κάποια μορφή εκ γενετής σωματική αναπηρία ή μια αναπηρία με πολύ πρόωρη εκδήλωση (εντός του πρώτου έτους ζωής). Το πλήθος των συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν ανέρχεται στις 35, ενώ το ερευνητικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε ήταν αυτό των «αφηγήσεων ζωής», μέσω της βιογραφικής προσέγγισης. Τα αποτελέσματα της παραπάνω ερευνητικής διαδικασίας κατέδειξαν ότι η αναπηρία δύναται να έχει μια πολύ πρώιμη ψυχική εγγραφή όπως αυτή αρχικά αναγνωρίζεται μέσα από το βλέμμα της μητέρας. Ως εκ τούτου, η συνισταμένη των γονικών συμπεριφορών και αντιδράσεων απέναντι στην αναπηρία του παιδιού τους και οι παρατηρήσεις του παιδιού αναφορικά με την σωματική του διαφορετικότητα φαίνεται να αποτελούν εκείνη την εικόνα σώματος που δύναται να αναπτύξει ψυχολογικές διαταραχές. Επίσης, η παρούσα μελέτη κατέδειξε διαφορές στον τρόπο που διαμεσολαβεί η αναπηρία τις σχέσεις που διαμορφώνουν τα δύο φύλα με τους σημαντικούς άλλους, με τους άρρενες συμμετέχοντες να περιγράφουν μια «ασφυκτική» σχέση με την μητέρα, που δημιουργείται στη σκιά της απουσίας του πατέρα, παρεμβάλλοντας έτσι της πορείας συγκρότησης της ανδρικής ταυτότητας και τις γυναίκες να περιγράφουν μια σχέση με έναν υπερπροστατευτικό πατέρα. Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όλοι οι συμμετέχοντες του δείγματος ανέφεραν μια κλίση προς κάποια καλλιτεχνική δραστηριότητα ως το πεδίο έκφρασης ενός επώδυνου συναισθήματος σε μια ενδεχόμενη προσπάθεια επανόρθωσης ενός «τραυματισμένου» σώματος.