Το κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία στη Δημοκρατία της Κούβας

Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει αναλυτικά την προσπάθεια του Κουβανικού κράτους, ύστερα από την επανάσταση του 1956, για να ικανοποιήσει το κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία, ως βασικό στοιχείο της αξιοπρεπούς διαβίωσης του ανθρώπου. Αυτό εξετάζεται, παράλληλα με την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη του σοσιαλιστικού σχηματισμού, α) στο πλαίσιο της κοινωνικοοικονομικής συγκρότησης κατά την προσωρινή περιόδου (1959-1975), β) στην συνταγματική κατοχύρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων με το Σύνταγμα του 1976 και πώς εξελίχθηκε μέχρι τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, και γ) μέσω των κρατικών πολιτικών και παρεμβάσεων στην περίοδο της κρίσης, την δεκαετία του 1990 (ειδική περίοδος). Το ερευνητικό ερώτημα είναι κατά πόσο επέδρασσε θετικά ή αρνητικά η πολιτικοοικονομική αλλαγή στην Κούβα στην διασφάλιση ενός νομικού και ιδεολογικού πλαισίου πολιτικών υγείας. Τα αποτελέσματα αυτών των παροχών και πολιτικών υγείας εξετάζονται μέσω βασικών δεικτών υγείας και αξιολογήσεων της διεθνούς βιβλιογραφίας. Λόγω της πολυδιάστατης φύσης του αντικειμένου, που τίθεται υπό επιστημονική διερεύνηση, χρησιμοποιήθηκαν οι απαραίτητες τεχνικές και μέθοδοι, στην ποιοτική και ποσοτική τους διάσταση, ούτως ώστε να υπάρξει κατά το δυνατόν πλουσιότερη μεθοδολογική προσέγγιση. Το κύριο συμπέρασμα της εργασίας είναι ότι η Κούβα, μέσω καθολικών και δωρεάν υπηρεσιών, αποτέλεσε ένα κράτος που όχι απλώς είχε θεαματικές αλλαγές στο σύστημα υγείας για το εσωτερικό της, αλλά κατάφερε να ξεχωρίσει στον τομέα της εξασφάλισης του κοινωνικού δικαιώματος στην υγεία από τα περισσότερα κράτη της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής.