Η θέση του Συμβουλίου της Ευρώπης απέναντι στις θρησκευτικές μειονότητες. Μια περιπτωσιολογική μελέτη: Ελλάδα-Βουλγαρία

Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε την έννοια της θρησκευτικής μειονότητας, ελλείψει ενός καθολικά αποδεκτού ορισμού για τον όρο «μειονότητα», θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως πρόκειται για μια πληθυσμιακή ομάδα και πρωτίστως για μια συλλογική συνείδηση η οποία παρουσιάζει μια θρησκευτική ιδιαιτερότητα σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο. Δεδομένου πως η ύπαρξη μιας μειονότητας είναι σε πρωταρχικό βαθμό ένα πραγματικό και όχι ένα νομικό ζήτημα, οι μουσουλμανικές μειονότητες της Ελλάδας και της Βουλγαρίας με τις οποίες καταπιάνεται η παρούσα εργασία αποτελούν καταρχάς μια ιστορική πραγματικότητα φέροντας παράλληλα και τη νομική αναγνώριση των δύο κρατών. Ωστόσο, το πρόβλημα της καταπάτησης των δικαιωμάτων των ατόμων που ανήκουν στις δύο αυτές μουσουλμανικές μειονότητες έχει έρθει αρκετές φορές στο προσκήνιο μέσα από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το οποίο έχει καταγράψει την κατ’ εξακολούθηση παραβίαση τόσο του δικαιώματος στη θρησκευτική ελευθερία όσο και στην ελευθερία του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι εκ μέρους των δύο κρατών. Εντούτοις, το ζήτημα της παραβίασης των δικαιωμάτων των ατόμων που ανήκουν στη μουσουλμανική μειονότητα δεν έχει μόνο νομική αλλά και πολιτική διάσταση και γι’ αυτό το λόγο θεωρείται σκόπιμη η εξέταση τόσο των εσωτερικών πολιτικών κατευθύνσεων όσο και των εξωτερικών παραγόντων οι οποίοι έχουν αναμφίβολα επηρεάσει τη μειονοτική πολιτική των δύο κρατών.