Οι σύγχρονες πρακτικές στη διοίκηση μονάδων ψυχικής υγείας και η συμβολή τους στην καταπολέμηση του φαινομένου του ιδρυματισμού των χρόνια ψυχικά ασθενών

Ο 20ος αιώνας, ανέδειξε σε διεθνές επίπεδο, την ανάγκη μεταστροφής από τον εγκλεισμό και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των ψυχικά πασχόντων στα άσυλα και στα ψυχιατρικά νοσοκομεία, σε μια πιο ανθρωπιστική και θεραπευτική τους αντιμετώπιση, στην κοινότητα. Στην Ελλάδα, η προσπάθεια αυτή, πραγματοποιήθηκε μέσω του Εθνικού προγράμματος «Ψυχαργώς», με την υποστήριξη και χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο στόχος ήταν διττός: αφενός, η αποασυλοποίηση των χρόνια ψυχικά ασθενών με την κατάργηση της λειτουργίας των ψυχιατρικών νοσοκομείων και την καταπολέμηση του φαινομένου του ιδρυματισμού και αφετέρου, η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου και σύγχρονου δικτύου παροχής υπηρεσιών υγείας στην κοινότητα για την στήριξη και την κοινωνική-επαγγελματική αποκατάσταση των ασθενών. Η μέχρι τώρα πορεία της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης, έχει πετύχει σε μεγάλο βαθμό την αποασυλοποίηση των χρόνιων ασθενών και τη μεταστέγασή τους σε κοινοτικές δομές. Παράλληλα, υπήρξε μια αυξανόμενη τάση δημιουργίας ενός υποστηρικτικού κοινοτικού δικτύου. Ωστόσο, προβλήματα όπως η ανεπάρκεια οικονομικών και ανθρώπινων πόρων λόγω εκτεταμένης οικονομικής κρίσης, η έλλειψη μακροπρόθεσμου εθνικού σχεδιασμού για την ψυχική υγεία, η τομεοποίηση, η ελλιπής διασύνδεση και συνεργασία των δομών, αποτελούν εμπόδια που δυσχεραίνουν την επιτυχή λειτουργία των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.