Η θεωρία της πολιτικής των τεχνολογιών στο έργο του Langdon Winner

Ο Langdon Winner είναι Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος, ο οποίος έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στην πολιτική διάσταση της νεωτερικής τεχνολογίας. Έγινε ευρέως γνωστός τη δεκαετία του 1980, υποστηρίζοντας ότι τα τεχνήματα έχουν πολιτικές ποιότητες. Με την ριζοσπαστική του υπόθεση για το πολιτικό φορτίο των τεχνολογιών, συνεπώς, επιχειρεί να υπερβεί την επίμονη διχοτομία μεταξύ τεχνολογίας και κοινωνίας. Δεδομένου ότι η δυτική πολιτική φιλοσοφία έχει αποφύγει, εξ αρχής, οποιαδήποτε ενασχόληση με τις συνέπειες της τεχνολογίας στην ποιότητα της κοινωνικής ζωής, η θέση του Winner καθίσταται ιδιαιτέρως φιλόδοξη. Η συζήτηση που ακολουθεί, λοιπόν, αφορά κυρίως αυτή την υπόθεση.Η πολιτική των τεχνολογιών που διατυπώνει ο Winner έρχεται ως απάντηση στις κριτικές των κλασσικών φιλοσόφων της τεχνολογίας, όπως ο Heidegger, ο Ellul και ο Mumford, οι οποίοι προσέφεραν αναλύσεις βάθους για την κρίση του τεχνολογικού πολιτισμού. Αυτοί οι στοχαστές όριζαν την νεωτερική τεχνολογία ως ένα μονοσήμαντο και μονολιθικό φαινόμενο, το οποίο υπακούοντας στους δικούς του νόμους, συνιστούσε απειλή για την ανθρωπότητα. Αυτή η θέση έχει συχνά συνδεθεί με απλουστευτικά και αιτιοκρατικά σχήματα σκέψης, αδυνατώντας να αποδώσει την ιστορική πολυσημία του τεχνολογικού πολιτισμού.Στις παραγράφους που ακολουθούν, εξετάζω το αν ο Winner έχει πράγματι καταφέρει να απεγκλωβιστεί από τα αξιώματα της κλασσικής φιλοσοφίας. Συγκεκριμένα, ερευνώ το αν έχει αποδώσει την δέουσα ιστορική πολυπλοκότητα και αμφιθυμία των τεχνολογικών επιτευγμάτων, χωρίς να παραιτείται από την υπόσχεσή του να προσφέρει μια φιλοσοφική κριτική της μοντέρνας τεχνολογίας. Αναλύοντας την σχέση του με τον Jacques Ellul, στρέφομαι στο προσωπικό του όραμα, το οποίο προκάλεσε οξεία κριτική από το ρεύμα του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού. Τέλος, συμπεραίνω ότι η πολιτική θεραπεία που προτείνει ο Winner έχει ορισμένες ουσιαστικές συνέπειες.