Καταδολίευση δανειστών κατά τη νομολογία του Αρείου Πάγου

Με την παρούσα εργασία επιχειρείται η προσέγγιση του φαινομένου της καταδολίευσης δανειστών δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη νομολογιακή πρακτική επί του θέματος. Για την επίτευξη αυτού του στόχου γίνεται μια παράλληλη παρουσίαση τόσο της κρατούσας άποψης της θεωρίας όσο και μιας σειράς νομολογιακών αποφάσεων επί διαφόρων ερμηνευτικών ζητημάτων που προκύπτουν ενόψει της καταδολιευτικής μεταβίβασης. Η αγωγή διάρρηξης είναι το μέσο προστασίας που παρέχει ο νομοθέτης στον καταδολιευθέντα δανειστή έναντι του οφειλέτη ο οποίος εκουσίως κατέστη αφερρέγγυος μεταβιβάζοντας σε τρίτο την προσωπική του περιουσία προκειμένου να ματαιωθεί η ικανοποίηση του δανειστή ακόμα και με τα μέσα της αναγκαστικής εκτέλεσης. Κατά την προσπάθεια επίλυσης των σχετικών διαφορών διαφαίνονται τα συγκρουόμενα συμφέροντα των εμπλεκόμενων προσώπων, κυρίως του δανειστή και του τρίτου. Σημαντική κρίνεται η νομοθετική μεταρρύθμιση του ν. 2298/1995 που εξασφάλισε την επιτάχυνση της διαδικασίας της αναγκαστικής εκτέλεσης που επισπεύδει ο δανειστής μετά την επιτυχή διάρρηξη της καταδολιευτικής απαλλοτρίωσης. Σημαντική είναι η συμβολή της νομολογίας του Αρείου Πάγου για την επίλυση ζητημάτων που απασχόλησαν τα δικαστήρια επί σειρά ετών, όπως η υπαγωγή των μη χρηματικών απαιτήσεων στην προστασία των σχετικών διατάξεων, τα απαιτούμενα στοιχεία για το ορισμένο της αγωγής διάρρηξης και ο κρίσιμος χρόνος κτήσης της ιδιότητας του δανειστή, ιδίως επί απαίτησης που προκύπτει από αλληλόχρεο λογαριασμό.