Η αναθεώρηση του Κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου (Κανονισμός Δουβλίνο IV): συγκλίσεις και αποκλίσεις προς την ΕΣΔΑ

Κατά την πρόσφατη προσφυγική κρίση, αποδείχθηκε στην πράξη οτι ο Κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ είναι αναποτελεσματικός και ανεφάρμοστος. Ως εκ τούτου, κατέστη επείγουσα η αναθεώρησή του, μέσα στα πλαίσια της γενικότερης αναθεώρησης του Κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου. Οι διαφορετικές θέσεις και συμφέροντα των κρατών μελών της ΕΕ οδήγησαν σε διαφωνίες και εντάσεις και συνεπώς σε καθυστερήσεις. Διαδοχικά, διαμορφώθηκαν τρία σχέδια αναθεώρησης του Κανονισμού, από τρία διαφορετικά όργανα της ΕΕ: το πρώτο παρουσιάστηκε το Μάιο 2016 από την Επιτροπή, το δεύτερο σχέδιο με εισηγήτρια την ευρωβουλευτή Cecilia Wikström παρουσιάστηκε το Φεβρουάριο 2017 και το τρίτο το οποίο υπερψηφίστηκε τον Οκτώβριο 2017 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τα τρία σχέδια διαφέρουν σε αρκετά σημεία μεταξύ τους και κινούνται εν πολλοίς σε διαφορετική φιλοσοφία. Στην εργασία αυτή αναπτύσσεται η νομολογία του ΕΔΔΑ αναφορικά με τον ισχύοντα Κανονισμό, όσο και με τους προϊσχύσαντες, επισημαίνονται τα προβληματικά σημεία, παρουσιάζονται τα τρία σχέδια αναθεώρησης του Κανονισμού και ερευνάται κατά πόσον αντιμετωπίζονται τα ζητήματα που αναδείχθηκαν μέσω της νομολογίας. Στη συνέχεια αναπτύσσονται οι νέοι θεσμοί που εισάγονται με την αναθεωρημένη μορφή του Κανονισμού, ο διορθωτικός μηχανισμός κατανομής και η κλείδα αναφοράς και σχολιάζονται υπό το πρίσμα της νομολογίας του ΕΔΔΑ.