Οι συνέπειες από τη διατήρηση ή την αλλαγή χρήσης διατηρητέων ακινήτων

Στα πλαίσια της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, μεμονωμένα κτήρια ή σύνολα κτηρίων στον αστικό χώρο χαρακτηρίζονται ως «διατηρητέα», για λόγους ιστορικούς, αισθητικούς ή αρχιτεκτονικούς με στόχο τη διάσωση, την συντήρηση αλλά και την λειτουργική ένταξή τους στο σύγχρονο περιβάλλον. Η νομική αυτή διαδικασία, επαρκώς κατοχυρωμένη τόσο στο διεθνές όσο και στο εθνικό δίκαιο, αλλά και στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, δημιουργεί μια σειρά από περιορισμούς αλλά και δυναμικές στα συγκεκριμένα αυτά ακίνητα ή σύνολα ακινήτων, οι οποίες φαίνεται τελικά να επιδρούν εξόχως θετικά, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, στην οικονομική τους αξία. Στην παρούσα εργασία αναπτύσσεται συνοπτικά η έννοια της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς στην τρέχουσα διεθνή και ελληνική πρακτική, οι αρχές προστασίας όπως έχουν διαμορφωθεί διεθνώς αλλά και ειδικότερα στον ελληνικό χώρο, καθώς και οι επιπτώσεις της κήρυξης ενός κτηρίου ως διατηρητέου στο ίδιο το ακίνητο. Επιπλέον αναπτύσσεται η θεμελίωση μιας οικονομικής θεωρίας με ποιοτικό προσδιορισμό εκείνων των παραγόντων, που σε συνδυασμό με το παραπάνω ισχυρό νομικό πλέγμα προστασίας, οδηγούν στην αύξηση της οικονομικής αξίας των διατηρητέων κτηρίων σε μια ικανού μεγέθους αγορά.