Η Ελληνική Υψηλή Στρατηγική κατά την περίοδο 1910-1923

H παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να παρουσιάσει, να αναλύσει και να αξιολογήσει υπό το πρίσμα συγκεκριμένων κριτηρίων, την ελληνική υψηλή στρατηγική κατά την περίοδο 1910-1923, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα και ακολούθως να διατυπωθούν προτάσεις. Για να εξυπηρετήσει το σκοπό αυτό, η εργασία είναι δομημένη όπως παρακάτω : Στο πρώτο κεφάλαιο, παρουσιάζονται εισαγωγικά στοιχεία από τη θεωρία της υψηλής στρατηγικής, όπως οι έννοιες στρατηγική, στρατιωτική στρατηγική και υψηλή στρατηγική. Ακολούθως, καθορίζονται οι συνθήκες που θα πρέπει να εκπληρώνονται κατά τη σχεδίαση και εφαρμογή της υψηλής στρατηγικής, καθώς και τα κριτήρια αξιολόγησης της αποτελεσματικότητάς της. Στο δεύτερο κεφάλαιο, γίνεται σύντομη ιστορική αναδρομή στη δημιουργία του σύγχρονου διακρατικού συστήματος από τις Συνθήκες της Βεστφαλίας έως το Συνέδριο Ειρήνης της Βιέννης. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται ιστορική αναφορά στη Μεγάλη Ιδέα του ελληνικού έθνους από τις αρχές του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ου αιώνα και ακολούθως η κατανομή ισχύος-συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων στο ευρωασιατικό υποσύστημα στο τέλος του 19ου αιώνα. Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζεται η ελληνική υψηλή στρατηγική κατά την περίοδο 1910-1913. Μετά τα εισαγωγικά στοιχεία της υπόψη περιόδου γίνεται η διάγνωση του διεθνούς περιβάλλοντος και στη συνέχεια παρουσιάζονται η βαλκανική διπλωματία και οι σχέσεις της Ελλάδας με τη Μεγάλη Βρετανία πριν την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, ακολουθεί η παρουσίαση των πολιτικών σκοπών και των μέσων της ελληνικής υψηλής στρατηγικής με ιδιαίτερη μνεία στη σημασία του Πολεμικού Ναυτικού στη Βαλκανική διπλωματία, αλλά και στην έκβαση του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Ακολούθως εξετάζεται η εσωτερική και διεθνή νομιμοποίηση της ελληνικής υψηλής στρατηγικής και το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με την αξιολόγηση της ελληνικής υψηλής στρατηγικής της υπόψη περιόδου με τη βοήθεια των τεθέντων κριτηρίων. Στο τέταρτο κεφάλαιο, εξετάζεται η ελληνική υψηλή στρατηγική κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τα εισαγωγικά στοιχεία και τη διάγνωση του διεθνούς περιβάλλοντος, ακολουθεί η παρουσίαση των πολιτικών σκοπών της υψηλής στρατηγικής που προέκρινε ο Ε. Βενιζέλος και της πολιτικής που υποστήριζε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και το σύνολο των αντιβενιζελικών πολιτικών κομμάτων. Ακολουθεί η παρουσίαση των μέσων και της εσωτερικής και διεθνούς νομιμοποίησης της υψηλής στρατηγικής του Ε. Βενιζέλου και το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με την αξιολόγηση της ελληνικής υψηλής στρατηγικής που υιοθετήθηκε τόσο από τον Ε. Βενιζέλο όσο και από το βασιλιά Κωνσταντίνο. Στο πέμπτο κεφάλαιο, εξετάζεται η ελληνική υψηλή στρατηγική κατά την περίοδο 1919-1923. Μετά τα εισαγωγικά στοιχεία ακολουθεί, η διάγνωση του διεθνούς περιβάλλοντος, η παρουσίαση των πολιτικών σκοπών, των μέσων, της εσωτερικής και διεθνούς νομιμοποίησης, καθώς και η αξιολόγηση της ελληνικής υψηλής στρατηγικής, που υιοθετήθηκαν τόσο από την κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου όσο και από τις Μετανοεμβριανές κυβερνήσεις. Το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με την ελληνική υψηλή στρατηγική μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Στο τελευταίο κεφάλαιο, αναπτύσσονται οι διαπιστώσεις-συμπεράσματα χωριστά για τις τρεις ανωτέρω περιόδους και κατατίθενται προτάσεις, προκειμένου για την προάσπιση-προαγωγή των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.