Πανόραμα της ελληνικής εκπαίδευσης από το 1928 έως το 1936

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η ελληνική παιδεία και εκπαίδευση δε σχετιζόταν με την πραγματικότητα και τις πνευματικές ανάγκες που υπήρχαν. Η τότε ελληνική παιδεία παρουσίαζε ουσιαστικά θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα και αποτελούσε με αυτό τον τρόπο παιδεία για λίγους που και γι’ αυτούς όμως δεν ήταν ολοκληρωμένη. Με το νόμο Ν. 4397/16/8/1929 «Περί στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως» θεσπίστηκαν σχολεία Γενικής Μορφώσεως στα οποία περιλαμβάνονταν: 1. Το νηπιαγωγείο (1-2 χρόνια) 2. Το δημοτικό σχολείο, που ήταν κοινό για αγόρια και κορίτσια 3. Οι κατώτερες επαγγελματικές σχολές (γεωργικές, επαγγελματικές, βιοτεχνικές και οικοκυρικές για τα κορίτσια). Μία τέτοια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως απολύτως πετυχημένη. Είναι δεδομένο ότι υπήρχαν μειονεκτήματα και προβλήματα τόσο προς τον προσανατολισμό της όσο και προς την υλοποίησή της. Η πορεία της με την πάροδο του χρόνου μπορεί να οδηγούσε στην επίλυση των προβλημάτων της. Γεγονός είναι ότι η νέα κυβέρνηση το 1935 επανέφερε τα παλαιά προγράμματα του Γυμνασίου καταρρίπτοντας κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια που είχε γίνει και επέστρεψε την εκπαίδευση στο παλαιό πνευματικό καθεστώς.